Breath of Fire III (PSP) review, terugkeer van een klassieker of gemiste kans?

Toen Breath of Fire III eind jaren negentig verscheen op de eerste PlayStation, werd de game warm onthaald door liefhebbers van Japanse role playing games, maar een echte topper binnen het genre werd het nooit. Bijna tien jaar later brengt Capcom dezelfde titel opnieuw uit voor Sony’s PlayStation Portable. De vraag is dan onvermijdelijk: is dit een verbeterde heruitgave of slechts een nostalgisch uitstapje?

Een jongen met een drakenhart

Het verhaal draait om Ryu, een jonge reiziger die ontdekt dat hij meer is dan een gewone sterveling. In werkelijkheid draagt hij het bloed van een draak in zich en kan hij tijdelijk zijn ware vorm aannemen. Zijn verleden ligt verborgen achter mysteries en legendes, waardoor hij op pad gaat om zijn oorsprong te achterhalen.

Onderweg ontmoet hij bondgenoten die zich bij zijn reis aansluiten. Met een groep van drie avonturiers trek je van dorp naar dorp, verken je kerkers en neem je het op tegen monsters in een klassiek beurtelings gevechtssysteem. De opzet voelt direct vertrouwd voor iedereen die bekend is met Japanse RPG’s uit het PlayStation tijdperk.

Traag avontuur

De charme van het klassieke ontwerp heeft helaas ook een keerzijde. Het tempo ligt bijzonder laag. Dialogen duren lang en gevechten worden vaak onderbroken door merkbare wachttijden voordat acties daadwerkelijk worden uitgevoerd. Vooral tijdens langere speelsessies begint dat tegen te werken.

Daarnaast volgt de structuur regelmatig het bekende patroon: haal een voorwerp op en breng het naar een andere locatie. Dat betekent veel heen en weer reizen, waarbij je steeds opnieuw in willekeurige gevechten terechtkomt. Vluchten kan, maar doordat de moeilijkheidsgraad flink oploopt is trainen noodzakelijk. Wie dat nalaat loopt later onvermijdelijk vast.

Opslaan is een luxe

De beperkte aanwezigheid van savepunten maakt het geheel nog zwaarder. Na een reeks gevechten en een lang stuk verkennen kan een onverwachte nederlaag je een groot deel van je voortgang kosten. Voor een handheld titel, die juist geschikt hoort te zijn voor korte speelmomenten, voelt dat als een gemiste kans.

Lichtpuntjes

Toch heeft de game ook kwaliteiten. De kleurrijke sprites en omgevingen zijn netjes aangepast voor het PSP scherm en ogen scherp. Bovendien bevat het avontuur meerdere ontspannende activiteiten, zoals vissen, waarbij gevangen soorten verschillende effecten kunnen opleveren. Ook het verzamelen van drakenstenen, waarmee Ryu nieuwe vormen en aanvallen vrijspeelt, geeft de speler een duidelijk doel.

Het geheel wordt bovendien regelmatig verlicht door een vleugje humor, waardoor de personages sympathiek blijven ondanks het trage verloop.

Conclusie

De PSP versie van Breath of Fire III blijft trouw aan het origineel. Dat klinkt positief, maar betekent tegelijk dat ook de zwakke punten onveranderd zijn gebleven. Het tempo ligt laag, de structuur is repetitief en de moeilijkheidsgraad vereist veel grindwerk. De toevoegingen en charme kunnen dat niet volledig compenseren.

Voor liefhebbers van klassieke Japanse RPG’s is het een nostalgische reis en een prima portable avontuur. Wie echter verwacht dat Capcom het spel heeft gemoderniseerd, zal merken dat dit vooral een historische heruitgave is.

Een respectvolle terugkeer naar het verleden, maar geen titel die het genre opnieuw definieert.