“Wat is Tomodachi Life dan?” Die vraag bleek lastiger te beantwoorden dan gedacht, maar ik deed een poging.

Wat is Tomodachi Life?

Ken je de Mii-personages nog van de Wii of de Nintendo 3DS? Dat zijn die poppetjes met een herkenbaar, minimalistisch uiterlijk die je zelf kunt samenstellen. Deze Mii’s zijn nog altijd populair. Hoewel Nintendo er de laatste jaren minder aandacht aan heeft besteed, vraagt de community al geruime tijd om een terugkeer. Op de Switch zijn ze nog steeds aanwezig, al zitten ze wat verstopt in de instellingen. Daar kun je nog altijd naar hartenlust Mii’s ontwerpen.

Je kunt jezelf namaken, bekende personen, familieleden en vrienden of, als je echt creatief bent, bekende figuren. Zo had ik destijds een Mickey-gezicht gemaakt.

Beeld je nu in dat je tientallen Mii’s hebt en ze één voor één op een eiland laat wonen, waar ze de gekste en meest onverwachte dingen doen. Jij bent een soort coördinator die zich af en toe met hun leven bemoeit en vragen beantwoordt. Denk aan vragen als: waar zal ik over praten? Jij kiest dan een onderwerp, voorwerp of persoon. De Mii’s onthouden dit en gaan er met elkaar over in gesprek.

Daarnaast hebben Mii’s allerlei wensen. Je geeft ze eten, kleedt ze aan, richt hun huis en het eiland in en helpt ze bij gebeurtenissen. Al jouw input komt uiteindelijk op een vaak zeer humoristische manier terug in het spel.

Welkom op mijn eiland

In Tomodachi Life heb ik mezelf de Goddelijke Heilige Meester genoemd. Ik dacht dat dit vrij uniek was, maar inmiddels lees en hoor ik dat meer mensen zichzelf precies dezelfde titel geven. Ik vond het enorm grappig en moet nog regelmatig lachen als de Mii’s mij zo aanspreken.

Mijn eiland heet Lunasia en daar wonen vrienden, familieleden en bekende personen. Maar voordat het zover is, begin je met het maken van je eigen Mii-personage. Het spel legt stap voor stap uit hoe alles werkt. In het begin heb je alleen een leeg huisje en één Mii.

Als er iets speelt, verschijnt er een gevoelsbubbel bij het hoofd van de Mii. Klik je daarop, dan vertelt het personage waar hij of zij mee zit. Bij de introductie heeft je Mii honger en opent er een supermarkt op het eiland. Fresh Kingdom is de plek waar je eten kunt kopen. De afbeeldingen van het eten zijn echte foto’s van allerlei gerechten. In totaal zitten er maar liefst 465 gerechten in de game.

Het opvallende is dat deze foto’s totaal niet passen bij de cartoonstijl van de game, maar daardoor juist perfect aansluiten bij de humor.

Als je eten hebt gekocht, geef je dat aan je Mii en is het probleem opgelost. Maak je een personage blij, dan kunnen er allerlei grappige dingen gebeuren, maar je doet het vooral om ‘geluksvonken’ te verzamelen. Dit zijn gele bolletjes die verschijnen wanneer een Mii blij en dankbaar is. Die bewaar je in een pot. Daarnaast krijg je geld als je personages helpt, waarmee je weer nieuwe items koopt.

Als een Mii genoeg geluk heeft ervaren, stijgt deze een niveau en kun je een cadeau geven. Dat kan een fysiek item zijn, zoals een gitaar of bellenblaas, maar ook een gewoonte. Denk aan een bepaalde manier van lopen, eten of gedrag. Ook kun je een stopwoordje instellen en een verjongingsspray geven.

Wanneer je pot met geluksvonken vol is, kun je deze inzetten. Via het Mii-journaal wordt de wensfontein geïntroduceerd, die centraal op het eiland staat. Stop je daar genoeg geluksvonken in, dan stijgt je eiland een niveau. Hoe hoger het niveau, hoe meer opties en eigenschappen je vrijspeelt.

Dit proces herhaalt zich continu. Je maakt Mii’s blij, verzamelt geluksvonken en geeft ze nieuwe gewoontes of cadeaus. Naarmate het eiland groeit, komen er meer mogelijkheden en bewoners bij. Het eiland wordt levendiger en ontwikkelt zich tot een kleine wereld waarin de gekste dingen gebeuren.

Gameplay en speeltijd

De besturing in de game is perfect. Voor het invoeren van teksten kun je het touchscreen gebruiken, wat ook werkt wanneer je een Switch 1-game speelt met de juiste instellingen. Verder valt er weinig te leren, je gebruikt simpelweg de aangegeven knoppen.

Als je The Sims honderden uren hebt gespeeld, kun je je ook verliezen in Tomodachi Life. Je moet de humor en de vreemde bezigheden van de Mii’s wel kunnen waarderen, want zoals de game zelf aangeeft: het slaat vaak nergens op. Juist dat maakt het zo sterk. Vind je dat grappig, dan ben je hier moeiteloos tientallen tot honderden uren zoet.

Soundtrack

Hoewel er weinig variatie in de muziek zit, blijven de deuntjes hangen. Na een lange speelsessie blijven ze nog in je hoofd zitten. Ik betrapte mezelf erop dat ik ze zelfs onder de douche stond te neuriën. Dat is meestal een goed teken.

Ook het journaal en verschillende gebeurtenissen hebben hun eigen herkenbare melodieën, die al snel vertrouwd aanvoelen.

Conclusie

Ik heb opvallend lang over deze review gedaan. Niet omdat er weinig te vertellen valt, maar juist omdat ik telkens werd afgeleid. Even iets checken in de game voor de zekerheid en voor ik het wist zat ik weer een uur in het spel.

Wat mij het meest is bijgebleven, is hoe vaak deze game spontaan een glimlach weet op te roepen. Dat soort momenten zijn lastig te forceren, maar Tomodachi Life doet dat moeiteloos.

Tomodachi Life is misschien wel de grappigste game die ik in jaren heb gespeeld. Geen uitdaging, geen duidelijk doel, maar puur vermaak. En soms is dat precies wat je nodig hebt. Ik ga hier nog lang plezier van hebben en kan de game dan ook zonder twijfel aanraden.

Er zit wel een kanttekening aan: de game is fysiek vrijwel overal uitverkocht en alleen nog digitaal verkrijgbaar voor €59,99.

Het bericht Tomodachi Life – Waar dromen uitkomen bizarre en hilarische simulatiegame verscheen eerst op TijdloosGamen.

Een interactief prentenboek dat je even stil laat staan

De dag dat ik een vogel werd is geen traditionele game in de zin van actie of uitdaging. Het is een interactieve vertaling van het gelijknamige kinderboek, en toen ik dat begreep ontvouwde zich een bijzonder charmante game-ervaring. De game moet het vooral hebben van de sfeer, die dankzij de handgetekende stijl en hoge artistieke kwaliteit direct opvalt.

Een lesje in geduld

Aanvankelijk liep ik op de Nintendo Switch tegen de nodige frustraties aan, met name bij de secties waarin je moet tekenen. Het spel geeft weinig uitleg, waardoor ik pas na veel proberen ontdekte dat je tussen de lijntjes moet kleuren in plaats van erop. Omdat het kleinste foutje je dwingt om opnieuw te beginnen, voelt dit zonder duidelijke instructie onnodig stroef. Zodra ik deze mechaniek doorhad, werd de gameplay toegankelijker en sloot het beter aan bij de rustige sfeer van de wereld. De gameplay-elementen, zoals de ‘hoop’-secties, blijven simpel en soms wat saai, maar functioneren vooral als omlijsting van het verhaal.

De kracht van het korte verhaal

Met een speelduur van ongeveer een uur is de game zeer compact. Voor de prijs en de geboden ervaring voelt dat passend. De game probeert mij niet onnodig lang bezig te houden, maar vertelt een afgerond en lieflijk verhaal over de onschuldige obsessie van een eerste verliefdheid. Het voelt als het doorbladeren van een luxe prentenboek waarin de illustraties tot leven komen.

Een compleet artistiek pakket

Het visuele geheel is verzorgd en sterk uitgewerkt. De toevoeging van de korte film is een waardevolle extra die laat zien hoe het verhaal op verschillende manieren verteld kan worden. De artistieke visie staat centraal, van subtiele 3D-effecten in de omgeving tot de zichtbare potloodlijnen die de oorsprong van het bronmateriaal benadrukken.

Conclusie

De dag dat ik een vogel werd is een kleine, ingetogen ervaring voor wie op zoek is naar iets rustgevends en artistieks. De gameplay op de Switch mist soms duidelijke instructie, wat in het begin voor irritatie kan zorgen, maar uiteindelijk overheerst het gevoel van vertedering. Het is een sfeervol eerbetoon aan het originele boek en een prettige manier om een uurtje in een andere wereld door te brengen.

Het bericht Review: De dag dat ik een vogel werd (Nintendo Switch) verscheen eerst op TijdloosGamen.

Tijdens de Xbox Games Showcase van vorig jaar zomer werd Super Meat Boy 3D voor het eerst getoond. Inmiddels hebben we de game uitgebreid kunnen testen. De vraag is vooral of de overstap naar 3D de precisie en snelheid van het origineel weet te behouden.

Super Meat Boy plot

De Super Meat Boy-serie staat niet bekend om een uitgebreide verhaallijn. Net als in eerdere delen draait het om een eenvoudig uitgangspunt: Meat Boy moet zijn ontvoerde vriendin Bandage Girl redden uit de handen van Dr. Fetus.

Zodra je de finish bereikt, wordt Bandage Girl vrijwel direct weer meegenomen, waarna de cyclus zich herhaalt. Het is een opzet die duidelijk ondergeschikt is aan de gameplay. De focus ligt volledig op snelheid, precisie en het steeds opnieuw proberen van levels, in plaats van op verhaalopbouw.

De overstap van 2D naar 3D

Waar het in de oorspronkelijke Super Meat Boy draaide om pure precisie en timing, blijft die kern in Super Meat Boy 3D grotendeels intact. De overstap naar een driedimensionale spelwereld verandert het perspectief, maar niet de basis: korte levels waarin elke sprong telt.

De levels zijn compact opgebouwd en introduceren voortdurend nieuwe obstakels en uitdagingen. Daarbij blijft de bekende ‘trial-and-error’-structuur overeind. Fouten worden direct afgestraft, maar de herstart volgt vrijwel meteen, waardoor de drang om het nog één keer te proberen continu aanwezig blijft.

Net als in de eerdere delen krijg je na het voltooien van een level een overzicht van al je pogingen, die gelijktijdig worden afgespeeld. Het onderstreept hoe nauwkeurig de gameplay is opgebouwd en hoeveel optimalisatie er mogelijk is binnen één level.

Gameplay

Navigeren in een 3D-platformgame op een plat scherm blijft een uitdaging, en dat is in Super Meat Boy 3D niet anders. Om spelers te helpen met diepte-inschatting is onder het personage een schaduwcirkel zichtbaar die aangeeft waar je landt. In veel situaties werkt dat goed, maar bij snelle zijwaartse sprongen, wall jumps en stukken langs muren kan de controle minder precies aanvoelen.

Naarmate je langer speelt, neemt dat gevoel af en groeit de beheersing van de bewegingen. Die ontwikkeling is ook noodzakelijk, want de moeilijkheidsgraad loopt gestaag op. Waar de eerste levels relatief toegankelijk zijn, worden de latere werelden complexer en veeleisender. Ook eindbazen vragen om nauwkeurige timing en herhaling.

De game leunt daarbij sterk op het bekende ‘nog één keer proberen’-principe. Fouten zijn snel gemaakt, maar herstarts volgen direct. Dat zorgt voor een constante spanningsboog. Zelfs na een geforceerde pauze, of een moment van frustratie, blijft de drang om terug te keren en een level alsnog te voltooien aanwezig.

Prestaties in 3D

Voor deze review is Super Meat Boy 3D getest op meerdere systemen. De hoofdconfiguratie bestond uit een pc met een RTX 4080, een Intel Core i9-285K en 64 GB RAM. Daarnaast is gespeeld op een systeem met een i9-13900K, 64 GB RAM en een Radeon RX 9070 XT, evenals op de Steam Deck.

Op beide pc-configuraties draait de game stabiel en zonder merkbare haperingen. Dat is essentieel voor een snelle 3D-platformer waarin timing en precisie centraal staan. De framerate blijft consistent, ook in latere levels waarin meer obstakels en effecten tegelijk in beeld zijn.

Op de Steam Deck is de game eveneens goed speelbaar, al vraagt het kleinere scherm en de lagere vloeiendheid meer van de speler. Vooral bij snelle bewegingen en sprongen kan dat invloed hebben op de nauwkeurigheid. Desondanks blijft de game technisch goed overeind op Valve’s handheld.

Conclusie

De overstap van 2D naar 3D is binnen het platformgenre zelden eenvoudig gebleken. Waar Super Mario 64 ooit liet zien hoe het moet, worstelen veel moderne titels nog steeds met een goede balans. Dat benadrukt hoe lastig het is om de precisie van een driedimensionale omgeving over te brengen.

Met Super Meat Boy 3D laten ontwikkelaars Sluggerfly en Team Meat zien dat de overstap van 2D naar 3D wel degelijk kan slagen. De kern van de serie, snelle gameplay, hoge moeilijkheidsgraad en directe herstarts, blijft behouden, terwijl de 3D-omgeving nieuwe uitdagingen toevoegt.

De game is daarmee niet alleen interessant voor liefhebbers van 3D-platformers, maar zeker ook voor spelers die eerdere delen van Super Meat Boy hebben gespeeld.

Hoewel de technische eisen op pc relatief hoog liggen, blijft de ervaring overeind op meerdere platformen. Alles bij elkaar opgeteld zou deze titel uitkomen op een score rond de 9.0.

De game is verkrijgbaar op verschillende platforms. Wij testte de game op de pc via Steam, maar je vindt hem ook op de Nintendo Switch 2, PlayStation 5 en Xbox Series S/X voor een bedrag van € 24,99.

Het bericht Super Meat Boy 3D review – Geslaagde overstap naar 3D? verscheen eerst op TijdloosGamen.

Gameplay

De Nintendo Switch 2 heeft voldoende rekenkracht om moderne racegames weer te geven, maar er is één hardwarekeuze die het genre minder goed ligt: de console beschikt niet over drukgevoelige analoge schouderknoppen. Op consoles van Sony en Microsoft functioneren deze triggers als een gaspedaal, waarbij de hoeveelheid druk bepaalt hoeveel gas je geeft.

Dat verschil merk je in Gear.Club Unlimited 3 direct. Accelereren en remmen gebeurt met digitale knoppen, waardoor het lastiger is om subtiel te doseren. Vooral bij het uitkomen van bochten kan dat ervoor zorgen dat je auto sneller uitbreekt dan je verwacht.

Dat neemt niet weg dat de basis van de game solide is. De auto’s reageren redelijk geloofwaardig op stuurbewegingen en het verschil tussen bijvoorbeeld een sportwagen en een hypercar is merkbaar. Wie de besturing eenmaal onder controle heeft, kan prima tempo maken op de circuits.

De game speelt zich af in twee grote regio’s: Japan en het Middellandse Zeegebied. Die keuze zorgt voor behoorlijk wat variatie. In Japan rij je over smalle bergwegen en snelwegen die geïnspireerd lijken op bekende straatrace-locaties. In de Mediterrane regio wisselen kustwegen, dorpjes en bergpassen elkaar af.

Nieuw in dit deel is de Highway-modus, waarin hoge snelheden centraal staan. In Highway Rush probeer je zo snel mogelijk door druk verkeer te navigeren, terwijl Endless vooral draait om het zo lang mogelijk volhouden zonder te crashen. Het is een andere benadering dan de traditionele circuitraces en zorgt voor wat extra afwisseling in de carrière.

Naast de singleplayer bevat de game een uitgebreide carrière met races verspreid over verschillende continenten. Ook is er een lokale multiplayer via splitscreen, wat op een Nintendo-console natuurlijk altijd welkom is.

Grafische presentatie

Grafisch maakt Gear.Club Unlimited 3 een goede indruk op de Nintendo Switch 2. Auto’s zijn gedetailleerd gemodelleerd en ook de omgevingen zien er verzorgd uit. Reflecties op carrosserieën en lichteffecten geven de races een realistisch uiterlijk.

De framerate blijft over het algemeen stabiel, met wel af en toe wat framedrops en haperingen, de laadtijden zijn merkbaar korter dan in eerdere delen uit de serie. Haalt niet weg dat ik toch wel genoot wanneer ik met hoge snelheid over een kustweg reed of door een Japanse stad scheurde.

Hoewel het visuele niveau niet helemaal kan tippen aan de grootste racers op krachtigere platforms, voelt het wel als een duidelijke stap vooruit op de nieuwe Nintendo-consoles.

Geluid en muziek

Het geluid is functioneel maar niet bijzonder. Motoren klinken overtuigend genoeg en verschillen per voertuig, al ontbreekt soms wat diepte in het geluid bij hogere snelheden.

De soundtrack bestaat uit een mix van elektronische muziek en rock, die vooral bedoeld lijkt om de races wat extra energie te geven. Het werkt prima op de achtergrond, maar blijft zelden echt hangen.

Innovaties en nieuwe features

Vergeleken met Gear.Club Unlimited 2 introduceert dit derde deel een aantal nieuwe elementen. De eerder genoemde Highway-modus is de grootste toevoeging en geeft de game een iets andere dynamiek dan alleen circuitraces.

Daarnaast is het garagesysteem uitgebreid. Spelers kunnen hun auto’s niet alleen mechanisch verbeteren, maar ook visueel aanpassen met onder meer carbon onderdelen, aangepaste velgen en neonverlichting.

De selectie voertuigen bestaat uit modellen van bekende merken zoals Porsche, Bugatti, Pagani en Nissan. Daarmee blijft de serie trouw aan zijn focus op realistische auto’s in plaats van fictieve voertuigen.

Conclusie

Gear.Club Unlimited 3 laat zien dat er ook op de Nintendo Switch 2 ruimte is voor meer serieuze racegames. De game biedt een redelijk aantal circuits, een vermakelijke carrière en een leuke selectie auto’s.

Toch wordt de rijervaring enigszins beperkt door het ontbreken van analoge triggers op de console. Daardoor voelt het doseren van gas en rem minder precies dan bij vergelijkbare racers op andere platforms.

Wie op zoek is naar een realistischere racer op een Nintendo-console zal hier best een aantal uren plezier uit halen, maar echt een aanrader kan ik het helaas niet noemen. Gear.Club Unlimited 3 laat helaas duidelijk zien dat het platform nog altijd bepaalde beperkingen heeft voor dit type games. Hopelijk scoort de game wat beter op de XBox, PC en PS5 waar hij later dit jaar op zal verschijnen. Wie heb toch graag wil hebben kan hem voor €49,99 oppikken in de eShop.

Het bericht Review: Gear.Club Unlimited 3 – Nintendo Switch 2 verscheen eerst op TijdloosGamen.

Als fan van retro games word ik erg blij van de huidige stroom aan remakes, remasters en opnieuw uitgebrachte klassiekers. Of het nu gaat om pure nostalgie of om titels die ik vroeger heb gemist, ik vind het allemaal prachtig. Het grote voordeel dat deze moderne heruitgaven hebben, is de toevoeging van een terugspoelfunctie. Dat scheelt vaak de nodige frustratie.

Deze functie zit gelukkig ook in de Nickelodeon Splat Pack, uitgebracht door Limited Run Games. Dat is absoluut geen overbodige luxe, want games uit de jaren negentig waren onverbiddelijk moeilijk. Deze collectie bundelt Aaahh!!! Real Monsters (zowel de Sega Mega Drive- als de SNES-versie), Rocko’s Modern Life: Spunky’s Dangerous Day en Nickelodeon Guts. Dit waren titels die voor mij vroeger in de categorie ‘onmogelijk’ vielen, maar dankzij de rewind-functie krijg ik nu eindelijk een eerlijke kans.

De verschillen in Aaahh!!! Real Monsters

Je zou misschien denken dat de twee versies van Aaahh!!! Real Monsters identiek zijn. In de basis klopt dat, maar de kenners weten dat de SNES- en Sega Mega Drive-games destijds enorm van elkaar verschilden. Hoewel de games visueel op elkaar lijken, zitten de verschillen in de details. Denk hierbij aan anders geplaatste obstakels en vallen, unieke bonusstages en afwijkende boss encounters.

Als dat nog niet genoeg reden is om beide versies op één compilatie te zetten, zijn er ook nog significante verschillen in gameplay. De SNES-versie kent ‘fall damage’, terwijl de Mega Drive-variant een veel sterkere ‘knockback’ heeft als je geraakt wordt. Ook is de sprongcontrole totaal anders en staan voorwerpen niet altijd op dezelfde plekken. Daar bovenop heeft de SNES-versie meer voice clips en andere animaties. Op de Nickelodeon Splat Pack kun je de twee dus leuk vergelijken. Het is gaaf dat de ontwikkelaars beide games een keer naast elkaar hebben gezet, zodat je zelf kunt ervaren hoe twee grote concurrenten destijds dezelfde licentie benaderden.

Rocko’s Modern Life: een uniek experiment

Naast de monsters vind je in deze collectie ook Rocko’s Modern Life: Spunky’s Dangerous Day. Dit is eveneens een typische Nickelodeon-game uit dezelfde tijdsperiode. Deze platformer is minstens zo moeilijk als de andere titels en ik ben dan ook erg dankbaar voor de moderne hulpmiddelen. Met een simpele druk op de R-knop kun je even terugspoelen en je fout herstellen.

Je bestuurt Rocko die zijn hond Spunky uitlaat. Het doel van elk level is simpelweg het einde bereiken, maar de uitvoering maakt het spel erg lastig. Alles draait namelijk om het begeleiden van Spunky, die als een ongeleid projectiel door het level banjert. Het is dus geen standaard Mario-kloon, maar een experimenteel concept dat vandaag de dag nog steeds uniek aanvoelt.

Guts: competitie op de bank

De titel Nickelodeon Guts kennen we hier in Nederland niet echt. Het spel is gebaseerd op een Amerikaanse sportshow waarin kinderen het tegen elkaar opnamen in bizarre atletiekproeven. De SNES-game probeert die tv-structuur zo letterlijk mogelijk na te bootsen met drie deelnemers, meerdere rondes en als grote finale de beroemde Aggro Crag.

Het spel werd destijds vooral gespeeld met vrienden op de bank en dat blijft de kracht van deze titel. In je eentje slaat de verveling snel toe, maar met meerdere spelers werkt het verrassend goed. Het is typisch zo’n cartridge die je vroeger uit de videotheek haalde voor een middag competitie en het is zeker leuk om eens uit te proberen met vrienden.

Extra’s en emulatiekwaliteit

Naast de games komt de Nickelodeon Splat Pack ook met wat digitale extra’s. In het museum kun je de originele handleidingen doorbladeren en is alle boxart digitaal te bewonderen. Dat is altijd leuk voor de verzamelaar. Ook is er een Music Player aanwezig waar je de soundtracks van de games kunt afspelen, iets dat we als liefhebbers altijd kunnen waarderen.

De games spelen over het algemeen vrij goed weg, maar zoals ik eerder aanstipte merk je wel dat het om emulatie gaat. Zelf merkte ik dat de emulatie ervoor zorgt dat de specifieke verschillen in ‘flow’ en vloeiendheid tussen de originele consoles minder goed opvallen. Voor de echte puristen voelen sommige aspecten hierdoor misschien niet zo authentiek aan als op de originele hardware.

Wat ik wel enorm kon waarderen is de ondersteuning voor randapparatuur. De klassieke SNES- en Sega Mega Drive-controllers werkten direct met de game. Daarmee speelde ik toch iets gemakkelijker dan met de lay-out van de standaard Switch-controllers. Dat is overigens wel een klein kritiekpuntje: er had een optie in gemogen waarbij je de controls zelf kunt ‘remappen’. Verder was het, zeker nadat ik mijn klassieke controllers erbij pakte, een erg leuke ervaring om deze games weer eens te spelen.

Wat ook nog een leuke toevoeing is, zijn de diverse visuele opties. Met een simpele druk op de Zr-knop tover je een menu tevoorschijn waarin je direct toegang hebt tot handige functies. Zo kun je snapshots maken van je gameplay of de schermranden naar eigen smaak aanpassen. Voor het ultieme retrogevoel is er bovendien een CRT-filter aanwezig, waardoor het beeld net zo oogt als op een ouderswetse beeldbuis. Vanuit dit menu raadpleeg je ook direct de originele handleiding als je even vastloopt.

Conclusie

Ik kan de Nickelodeon Splat Pack zeker aanbevelen, maar weet wel dat het een emulatie betreft. Het échte authentieke retrogevoel krijg je alleen op de originele consoles of een MiSTer FPGA. Aan de andere kant ontbreekt op die originele hardware de terugspoelfunctie en die was voor mij in dit geval meer dan welkom. Naast dat ik tegenwoordig minder tijd heb, ben ik ook veel minder gemotiveerd om dagen bezig te zijn met het uitvogelen van een enkel level. Deze collectie respecteert mijn tijd en biedt een mooie duik in het verleden. De game is verkrijgbaar voor de Nintendo Switch, PS5 en PC.

Het bericht Review: Nickelodeon Splat Pack verscheen eerst op TijdloosGamen.

Hardware & Prijs

De instapversie van de Alienware Steam Machine begint bij €599 en bevat een Intel Core i3-4170T, 4 GB RAM en een 500 GB harde schijf. Wij testten het topmodel met 1 TB opslag, een Intel Core i7-4785T en 8 GB geheugen. Alle varianten draaien op dezelfde NVIDIA GeForce GTX GPU met 2 GB videogeheugen. Belangrijk detail: het gaat hier om een mobiele GPU, vergelijkbaar met een laptopkaart.

Technische specificaties op een rij

• Processor: Intel Core i3-4170T of i7-4785T
• GPU: NVIDIA GeForce GTX met 2 GB GDDR5
• Geheugen: 4 of 8 GB DDR3
• Opslag: 500 GB of 1 TB HDD
• OS: SteamOS (Linux-gebaseerd)
• Aansluitingen: 4x USB (2 voor, 2 achter), HDMI-in/uit, optische audio, ethernet, Wi-Fi, Bluetooth
• Afmetingen: 20 x 20 x 5,5 cm
• Gewicht: 1,8 kg

Design: klein maar stijlvol

De Steam Machine van Alienware is compact en ziet er strak uit. Zwarte, glimmende zijkanten en een bovenkant met textuur zorgen voor een volwassen uitstraling. Het alienhoofd op de voorkant doet dienst als aan-uitknop en licht op, net als het schuine Steam-logo in de hoek. De LED-kleuren zijn aanpasbaar via de software. Alle essentiële poorten zijn netjes verdeeld over voor- en achterkant. Extra leuk detail: onderop zit een verborgen USB-poort voor de draadloze Steam Controller-dongle.

Installatie & compatibiliteit

Na de (overigens eenvoudige) setup installeer je games direct uit je Steam-bibliotheek. Maar let op: van de 700 games die we bezitten, waren er slechts zo’n 200 direct speelbaar op SteamOS. De rest draait niet native op Linux. Het gaat vooral om indie-games; grote titels ontbreken grotendeels. Gelukkig kun je wél streamen vanaf je Windows-pc, wat verrassend goed werkt als je netwerk stabiel is.

De Steam Controller is even wennen. Sommige games ondersteunen hem direct, andere vereisen een custom profiel. Gelukkig kun je kant-en-klare configuraties van andere spelers downloaden. Werkt vaak prima.

Prestaties: voldoende voor couch gaming

Tijdens het testen draaiden we onder andere The Witcher 2, Metro: Last Light en een handvol indiegames. Geen probleem. Zwaardere titels zoals ARK: Survival Evolved waren echter te veel gevraagd. De mobiele GPU trekt dat simpelweg niet. Daarbij komt: upgraden is geen optie, de GPU zit vastgesoldeerd. Geheugen en opslag zijn gelukkig wél vervangbaar.

Conclusie: niche maar leuk

De Alienware Steam Machine is niet voor iedereen. Maar voor wie zijn backlog aan Steam-games eens op de bank wil doorspelen, zonder gedoe met HDMI-kabels of een game-pc naast de tv, is dit een verrassend fijne oplossing. Het design past prima tussen andere consoles en apparaten. En met wat Linux-skills tover je hem om tot volwaardig mediacenter (Kodi draait prima op de achtergrond).

Wel is het jammer dat de ondersteuning voor triple-A-games op SteamOS nog altijd pover is. En de niet-upgradebare GPU is een knelpunt. Maar als je weet waar je aan begint, biedt de Steam Machine een unieke, toegankelijke game-ervaring voor op de bank.

Alienware Steam Machine

Prijs: vanaf €599
Voeding: 130W
Afmetingen: 55 x 200 x 200 mm
Platform: SteamOS (Linux)
Beschikbaar in Nederland

Het bericht Review: Alienware Steam Machine – de pc voor in je tv-meubel verscheen eerst op TijdloosGamen.

Kickstarter-verhaal

De Bublcam begon in 2013 als Kickstarter-project en haalde voldoende geld op om eind 2015 op de markt te komen. Inmiddels is het apparaat voor $799 te koop en richt het zich vooral op early adopters en hobbyisten.

Uiterlijk: tennisbal met techniek

De Bublcam ziet eruit als een zwarte tennisbal met ogen. Vier lenzen van 5 megapixel kijken in verschillende richtingen, en samen dekken ze nagenoeg de hele wereld om je heen af. In de bal zitten een microSD-kaartsleuf, een status-LED en een grote knop waarmee je hem bedient. Onderaan vind je schroefdraad voor een statief of selfiestick — en die is verplicht, want vasthouden met je hand is onmogelijk zonder jezelf in beeld te brengen.

Opvallen doe je wel. Vooral met een zwarte bol op een stok in Disneyland.

Bediening en app

De Bublcam heeft geen scherm en wordt dus bestuurd via een app. Verbinding maken gaat via de ingebouwde WiFi-module: je verbindt je smartphone direct met de camera. Daarmee kun je live meekijken, foto’s en video’s maken en het materiaal downloaden. De app werkt op zich prima, maar het hele proces is omslachtig:

1. Opname maken
2. Downloaden via WiFi
3. WiFi verbreken, verbinden met internet
4. Uploaden naar de Bubl Cloud
5. Converteren naar 360-materiaal
6. Handmatig downloaden via browser
7. Pas dan: delen op social media

Er is dus géén directe upload of verwerking in de app zelf. Dit maakt het delen van content een vervelende klus — en voor mobiel gebruik ronduit onpraktisch.

Beeldkwaliteit: matig maar acceptabel

Je moet de Bublcam niet vergelijken met een DSLR of high-end smartphone. De totale resolutie van foto’s is 14 megapixel (samengesteld uit vier camera’s). Video’s zijn maximaal 1920×1920 pixels, maar met slechts 15 fps is dat niet prettig om naar te kijken. Door de resolutie te verlagen naar 1440×1440 kun je wel met 30 fps opnemen, wat soepeler oogt. Voor VR-herinneringen is het “goed genoeg”, maar het mist de scherpte en kleurweergave die je van moderne camera’s gewend bent.

De accuduur bedraagt ongeveer twee uur, maar wij gebruikten tijdens het testen een powerbank, wat prima werkt zolang je geen bewegende beelden maakt.

Ervaring: terug in het moment

De gebruikservaring is wisselend. Tijdens het filmen of fotograferen voelt de Bublcam als een onhandig apparaat, maar zodra je de beelden in een VR-headset bekijkt, vergeet je dat. Het moment wordt levensecht. Voor het eerst voelt een vakantiefoto écht alsof je er weer bent. Een unieke ervaring die lastig in woorden te vangen is.

Conclusie

De Bublcam is een pionier — en dat merk je. Het is geen perfecte camera en zeker niet bedoeld voor professioneel gebruik, maar wie wil experimenteren met 360-gradenfotografie voor VR-doeleinden, krijgt hier een bijzonder speeltje voor een redelijke prijs. De software en het proces mogen dan hopeloos achterlopen, het eindresultaat kan onvergetelijk zijn.

Het bericht Review: Bublcam – virtual reality-vakantiekiekjes in 360 graden verscheen eerst op TijdloosGamen.