Stranger Than Heaven is in de basis een verre prequel op de Like a Dragon-serie. Het grootschalige verhaal beslaat een periode van maar liefst vijftig jaar en draait om mannen zonder thuis die wanhopig vechten voor hun plek in de wereld. Het verhaal springt door de tijd en speelt zich af in verschillende historische Japanse decors, waaronder Kokura in 1915, Kure in 1929 en Minami in 1943.

Tijdens mijn speelsessie mocht ik drie verschillende tijdperken uitproberen. Het eerste scenario speelde zich af in Hiroshima in de jaren twintig. Daar nam ik het op tegen een groep Goons. Waar de traditionele RGG-games bekendstaan om hun snelle en hectische beat ’em up-gevechten, is de combat in Stranger Than Heaven duidelijk trager, zwaarder en tactischer.

Tactischer vechten

Je moet de aanvallen van tegenstanders leren herkennen en beter nadenken over het moment waarop je toeslaat. Er zijn verschillende combo’s en het is bijvoorbeeld mogelijk om een tegenstander tegen de grond te werken en op het juiste moment met een kapmes toe te slaan. Ik zou de gevechten niet direct soulslike noemen, maar de manier waarop je aanvallen moet leren herkennen en op het juiste moment moet reageren, doet wel denken aan games uit dat genre.

Je kunt bovendien op verschillende manieren vechten. Zo kun je het met je vuisten opnemen tegen tegenstanders, maar ook een mes, zwaard of stalen pijp gebruiken. Elk wapen heeft zijn eigen voor- en nadelen. Met een stalen pijp ben je bijvoorbeeld een stuk langzamer en is het lastiger om aanvallen te ontwijken. Met een mes beweeg je sneller, maar richt je minder schade aan. Het principe is duidelijk: welk wapen je kiest, heeft invloed op de manier waarop je het gevecht moet aanpakken.

Ook de besturing is anders dan ik gewend ben van de Yakuza-serie. Je bestuurt de linker- en rechterarm afzonderlijk met de schouderknoppen en triggers. Door B in te drukken en vervolgens een van de schouderknoppen, of beide, kun je blokkeren. Met A en een snelle beweging van de stick ontwijk je aanvallen.

Ik had de besturing redelijk snel onder de knie en het eerste gevecht was dan ook snel voorbij. De tegenstanders lagen op de grond en ik kon door naar het volgende scenario.

Het tweede gevecht speelde zich af in een sfeervollere omgeving, dit keer tijdens de schemering. Ik had wat meer wapens om uit te kiezen, maar de tegenstanders waren ook duidelijk sterker. Tussen de vijanden stond bovendien een enorme reus die je met een enkele klap tegen de grond kan werken.

Mijn tactiek was simpel: eerst de kleinere tegenstanders uitschakelen en de grote jongen voor het laatst bewaren. Leuk om te zien is dat ook de omgeving op de gevechten reageert. Zodra omstanders merken dat er een gevecht op komst is, rennen ze weg en reageren ze op wat er om hen heen gebeurt.

De combat heeft duidelijk wat gewenning nodig. Ik vraag me dan ook af of doorgewinterde Yakuza-fans deze nieuwe aanpak direct zullen waarderen. Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet de moeilijkste speler ben en juist wel van wat afwisseling houd. Na wat oefenen wist ik uiteindelijk ook de zwaarste tegenstander neer te krijgen.

Een gevecht dat alles vraagt

Het laatste scenario werd als zeer moeilijk aangemerkt en dat bleek geen overdrijving. Dit was zonder twijfel het lastigste gevecht van de drie. Ik moest het opnemen tegen een oude, getrainde samoerai. Sorry als ik het personage verkeerd omschrijf, maar moeilijk was hij in ieder geval.

Hier moest ik vrijwel alle onderdelen van het nieuwe vechtsysteem gebruiken. Op tijd ontwijken, aanvallen blokkeren en soms simpelweg wegrennen. Ik werd meerdere keren tegen de grond gewerkt en moest met een draai op het laatste moment een slag met een katana zien te ontwijken. Ook ging ik meerdere keren dood.

Als je even niet oplet, volgt er een genadeloze aanval die je in één keer kan uitschakelen. Toch kreeg ik het gevecht na een poging of twintig uiteindelijk onder de knie. Naarmate je langer speelt, begin je de besturing beter aan te voelen. Je leert aanvallen herkennen en kunt daardoor steeds vaker op het juiste moment blokkeren of ontwijken.

Toen ik de samoerai uiteindelijk versloeg, voelde dat dan ook behoorlijk voldaan. Niet omdat het gevecht makkelijk was, maar juist omdat ik merkte dat ik de besturing steeds beter begon te begrijpen.

De nieuwe aanpak voelt in ieder geval goed en deze eerste kennismaking heeft me nieuwsgierig gemaakt naar de uiteindelijke game. De drie scenario’s lieten vooral zien dat Ryu Ga Gotoku Studio met Stranger Than Heaven niet simpelweg hetzelfde trucje opnieuw uitvoert. De combat is anders, het verhaal bestrijkt meerdere periodes en de historische setting geeft de serie een andere uitstraling.

Dit was in ieder geval een goed voorproefje. Helaas moeten we nog even wachten op de volledige game want Stranger Than Heaven staat gepland voor 15 januari 2027 en zal verschijnen op Xbox Series X|S, PS5 en PC Steam.

Het bericht Stranger Than Heaven Preview: een nieuwe richting voor Ryu Ga Gotoku Studio verscheen eerst op TijdloosGamen.