En toch kregen deze burgers onlangs een koude douche.

De Europese Commissie besloot geen nieuwe wetgeving voor te stellen om te voorkomen dat uitgevers aangekochte games onbruikbaar maken zodra servers worden uitgeschakeld. Volgens de initiatiefnemers werd daarmee opnieuw duidelijk wat veel Europeanen al langer vermoeden: wanneer de belangen van grote bedrijven botsen met die van consumenten, krijgen de bedrijven vaak een stuk makkelijker invloed tot de besluitvorming.

1,3 miljoen burgers versus een handvol lobbyisten

Wat deze kwestie zo bijzonder maakt, is het contrast.

Aan de ene kant staan meer dan 1,3 miljoen Europese burgers die vragen om een simpele bescherming: als een game verkocht wordt, moet deze niet volledig waardeloos worden zodra een uitgever besluit de stekker eruit te trekken.

Aan de andere kant staan lobbyorganisaties van de game-industrie die waarschuwen voor hoge kosten, juridische problemen en technische onmogelijkheden.

Tijdens de livestreams rond de Europese reactie werd meerdere keren gewezen op het grote aantal gesprekken tussen beleidsmakers en vertegenwoordigers van de industrie. Europarlementariërs spraken openlijk hun zorgen uit over de invloed van deze lobbygroepen en de mate waarin hun argumenten terugkeerden in de reactie van de Commissie.

Dat betekent niet automatisch dat er sprake is van corruptie.

Maar het roept wel een ongemakkelijke vraag op:

Waarom voelt het voor zoveel burgers alsof hun stem minder zwaar weegt dan die van bedrijven met miljoenenbudgetten?

De bekende tactiek: overdrijven om verandering tegen te houden

Opvallend is dat tegenstanders van Stop Killing Games vaak hetzelfde argument gebruiken.

Ze stellen dat uitgevers gedwongen zouden worden om servers voor eeuwig online te houden.

Dat klinkt dramatisch.

Het probleem is alleen dat dit niet de kern van het initiatief is.

De campagne vraagt niet om eeuwige ondersteuning. Ze vraagt om een redelijke oplossing wanneer ondersteuning eindigt. Bijvoorbeeld door spelers zelf servers te laten draaien of een spel in een speelbare staat achter te laten.

Veel oudere games doen dit al decennialang.

Toch blijft het beeld bestaan dat consumenten iets onmogelijks eisen.

Het is een bekende lobbystrategie: presenteer de meest extreme interpretatie van een voorstel en bestrijd vervolgens die versie van het verhaal.

Een democratisch probleem

Wat misschien nog zorgwekkender is, is de reactie van verschillende Europarlementariërs.

Niet alleen gamers uitten kritiek op de Commissie. Ook leden van het Europees Parlement deden dat.

Meerdere parlementariërs verklaarden tijdens de bijeenkomst dat zij teleurgesteld waren over de reactie en dat de Commissie volgens hen te weinig initiatief toont om consumentenrechten te versterken.

Dat raakt aan een groter probleem binnen de Europese Unie.

Het Europees Parlement kan niet zelfstandig wetgeving indienen zoals nationale parlementen dat vaak wel kunnen. De Commissie heeft daarin een unieke machtspositie.

Wanneer die Commissie besluit niets te doen, ontstaat al snel het gevoel dat miljoenen handtekeningen uiteindelijk weinig betekenen.

Dat is gevaarlijk voor het vertrouwen in de democratie.

Het gaat niet alleen over games

Veel mensen denken dat dit een discussie is over hobby’s.

Dat is een vergissing.

Games zijn tegenwoordig digitale producten waar consumenten tientallen of zelfs honderden euro’s voor betalen.

De vraag is daarom veel groter:

Wat betekent eigendom nog in een digitale wereld?

Als een bedrijf een product kan uitschakelen nadat het verkocht is, hoeveel bezit de consument dan eigenlijk nog?

Dat vraagstuk beperkt zich niet tot videogames. Het raakt software, digitale diensten, cloudproducten en mogelijk zelfs toekomstige AI-diensten.

De strijd is nog niet voorbij

Ondanks de afwijzende reactie van de Europese Commissie lijkt de discussie nog lang niet voorbij.

Meerdere Europarlementariërs hebben aangekondigd het onderwerp opnieuw aan te kaarten via toekomstige wetgeving, waaronder de Digital Fairness Act.

Dat betekent dat de 1,3 miljoen handtekeningen waarschijnlijk niet in een la verdwijnen.

Maar de hele affaire heeft wel iets blootgelegd.

Niet zozeer een probleem binnen de game-industrie alleen.

Maar een groeiend gevoel onder burgers dat grote bedrijven makkelijker gehoord worden dan de mensen die uiteindelijk hun producten kopen.

En als dat gevoel blijft groeien, dan heeft Brussel een veel groter probleem dan alleen het behoud van videogames.

Het heeft dan een vertrouwensprobleem.

Het bericht Stop Killing Games: hoe lobbyisten meer invloed hebben dan 1,3 miljoen burgers verscheen eerst op TijdloosGamen.

Een droom? Misschien. Maar stel je eens voor wat er zou gebeuren als SEGA wél de sprong waagt? Hoe zou ik dan willen dat deze console eruit zou zien.

Een console gebouwd op vrijheid

Waar Sony, Microsoft en Nintendo vasthouden aan gesloten systemen, zou SEGA het anders kunnen doen. Denk aan een platform dat fysieke media eert, digitale eigendom opnieuw definieert, én modulair is opgebouwd.

Een systeem dat draait om keuzevrijheid en echte eigendom. Geen ‘je mag het spelen zolang wij het toestaan’, maar een console waar jij bepaalt hoe en wanneer je speelt.

Drie manieren om games écht te bezitten

Stel je een toekomst voor waarin je op drie manieren games kunt bezitten:

• Disc-games via een externe Blu-ray drive. Perfect voor verzamelaars en behoud van klassiekers.
• M.2 SSD-cartridges — razendsnelle, verwisselbare opslagmodules. Fysiek eigendom met moderne snelheid.
• Digitale blockchain-games — volledig jouw bezit. Verhandelbaar, verkoopbaar, en met een kleine fee die direct naar de ontwikkelaar gaat en naar de platformhouder wat een win-win-win creëert voor de gebruiker, ontwikkelaar en uitgever.

Het is dus een model dat iedereen ten goede komt: spelers, ontwikkelaars én uitgevers.

Digitale eigendom met échte waarde

De grootste revolutie van mijn nieuwe visie op SEGA’s nieuwe console zou wel eens kunnen schuilen in de manier waarop ik digitale eigendom zou regelen. In plaats van tijdelijke toegang via een account, bezit je de game écht dankzij reeds bestaande blockchaintechnologie.

Elke digitale licentie is gekoppeld aan een NFT: een unieke token die jouw eigendom bewijst. Deze bevat informatie zoals de game-ID, jouw wallet-adres, en eventueel extra metadata zoals regio of versie. Maar het wordt pas écht interessant bij doorverkoop.

Wanneer je een game overdraagt, wisselt de NFT automatisch van eigenaar. Via een slim contract (smart contract) wordt direct een eerlijke vergoeding geregeld en dat zonder tussenkomst van een derde partij.

Eerlijke verdeling, transparant geregeld

Bij elke verkoop of overdracht zou ik dan een kleine fee berekenen, die automatisch wordt verdeeld:

• Minimum fee: $3 — netjes verdeeld tussen developer, uitgever en platform (elk 33%).
• Hogere prijzen? Dan geldt een percentage, bijvoorbeeld 5% van de verkoopprijs.

Zo krijgen makers ook bij tweedehandsverkoop hun eerlijke deel, zonder dat spelers het gevoel hebben dubbel te betalen en geef je ze het gevoel dat je bijdragen aan de industrie zonder dat er iets van ze wordt afgenomen zoals nu het geval vaak is. En omdat het automatisch gebeurt via de blockchain, is het systeem transparant en moeilijk te misbruiken.

Voorbeeld:

Verkoop je een game voor $70? Dan gaat er $3,50 naar het fee-systeem. Ieder van de drie partijen ontvangt $1,17.

Bij een goedkopere game van $40 blijft de minimum fee gelden ($3), dus elk ontvangt $1.

Dit model zorgt ervoor dat digitale eigendom écht werkt zoals fysieke eigendom: je kunt het kopen, houden, verkopen of weggeven — mét behoud van rechten en beloningen voor de makers.

Wettelijk grijs gebied, maar met potentie

Natuurlijk zijn er nog juridische vragen. BTW en inkomstenbelasting bij digitale doorverkoop verschillen per regio. Maar over het algemeen geldt:

• Particulier verkoopt aan particulier: meestal vrij van btw.
• Verkoop via een platform: het platform moet btw afdragen over de fee, niet de volledige verkoopprijs.
• Regelmatig handelen? Dan kan het als inkomen worden gezien, maar kun je per regio afbakenen met bijvoorbeeld een maximaal aantal transacties per maand.

Deze aanpak vereist dus duidelijke richtlijnen, maar biedt tegelijkertijd ongekende mogelijkheden voor een eerlijke digitale markt.

De technologie achter het systeem

Technisch gezien is het uitvoerbaar. Via snelle blockchain-platformen zoals Polygon of Solana kunnen deze NFT-licenties worden beheerd. Smart contracts regelen de overdracht, de betaling én de verdeling van de fee in één handeling en zonder vertraging.

SEGA zou ook een eigen storefront kunnen bouwen, compleet met reviews, zoekfilters, en een soepele UI. Denk aan een “SEGA Chain Store”, waarin bezit, verkoop en beloning op natuurlijke wijze samenkomen.

Hardware die grenzen verlegt

Wat deze denkbeeldige SEGA-console pas écht revolutionair zou maken, is brute kracht en flexibiliteit onder de motorkap. Niet alleen zou mijn SEGA met een snelle CPU, ontworpen in samenwerking met AMD voor een optimale balans tussen prijs en performance, het zou ook iets zeldzaams in de consolewereld moeten krijgen: een royale, open toegankelijke FPGA-chip.

Deze chip biedt bijna ongelimiteerde mogelijkheden voor ontwikkelaars én gamers. Denk aan Minecraft-mods waarin complete AI-systemen draaien op de FPGA-chip. Of aan een in-game computer, gebouwd door de community, die écht functioneert dankzij de programmeerbare logica van de FPGA.

Voor ontwikkelaars opent dit de deur naar hardware-accurate retro-emulatie, zonder vertraging of afwijkingen. Een perfect nagemaakte SEGA Saturn, bijvoorbeeld, zou niet meer afhankelijk zijn van software-emulatie maar draaien zoals het origineel. Geen compromissen, maar pure nauwkeurigheid.

Daarnaast biedt de FPGA ook moderne voordelen. Denk aan dedicated anti-cheat, volledig los van de CPU. Of aan hardware-encryptie waarmee gamebestanden veilig blijven tegen manipulatie en zonder prestatieverlies. En als publishers dat willen, kunnen ze unieke beveiligingslagen of interactieve elementen inbouwen die draaien op deze chip.

Ruimte om te groeien

Ook op het gebied van geheugen en opslag laat SEGA niets aan het toeval over. De console zou standaard geleverd worden met 16GB DDR5 RAM en een aparte 24GB VRAM-module. Niet gedeeld dus, wat zorgt voor meer stabiliteit en betere prestaties in zware games.

De opslag is modulair via PCIe Gen 5 SSD’s, met ondersteuning voor de meer betaalbare Gen 4-optie. Gebruikers kunnen zelf kiezen: snel en groot, of compact en voordelig. Capaciteiten van 128GB tot 256GB zouden al voldoende zijn voor fysieke games op SSD-cartridges en deze modules kunnen goedkoop geproduceerd worden, ideaal voor uitgevers en verzamelaars.

Netwerkverbinding? Geen zorgen: 2.5 Gbit Ethernet en WiFi 7 maken dat deze console klaar is voor de komende tien jaar.

Waarom dit telt

In een tijd waarin abonnementen de norm worden en winkels verdwijnen, is eigendom geen vanzelfsprekendheid meer. SEGA zou hier een krachtig alternatief kunnen bieden:

• Gamers krijgen hun vrijheid terug
• Ontwikkelaars verdienen ook aan tweedehandsverkopen
• Uitgevers bouwen aan duurzame waarde, niet aan schaarste

Zo’n systeem zou niet zomaar een concurrent zijn. Het zou de industrie wakker schudden.

SEGA, de onverwachte revolutionair?

Als SEGA dit echt zou doen en een krachtige console met open standaarden, blockchain-eigendom en hardware die je zelf vormgeeft, dan verandert alles. Niet alleen zouden Sony, Microsoft en Nintendo zich moeten herbezinnen. Wij, als gamers, zouden eindelijk weer iets hebben om écht enthousiast over te zijn.

Geen nostalgie om nostalgie. Maar een visie die het beste van vroeger combineert met de vrijheid van morgen.

En dát is pas echt tijdloos.

Het bericht Stel je voor… SEGA keert terug met een console die alles verandert verscheen eerst op TijdloosGamen.