Nintendo stuurde ons een exemplaar om te reviewen.

Een verloren wereld

Fortune’s Weave opent niet met een rustige kennismaking met de wereld. In 1454 is het Dagdan Empire bijna ten onder gegaan aan Balor, een herrezen demonengod. Eshmel krijgt van Sothis de opdracht om de ramp te voorkomen. Met hulp van Fortuna reist Eshmel terug naar 1449, het jaar waarin de Heroic Games vier toekomstige kampioenen bij elkaar brengen.

De game speelt zich af in dezelfde wereld als Fire Emblem: Three Houses, maar Nintendo noemt het een zelfstandig verhaal in een andere regio en periode. Dat past ook bij hoe Fortune’s Weave zijn eigen verhaal neerzet. Je hoeft de eerdere game niet te kennen om te begrijpen waarom Eshmel de tijd terugdraait of waarom de toekomst op het spel staat.

De vier Flame Lords doen om verschillende redenen mee aan de Heroic Games. Hun persoonlijke problemen lopen uiteen van wraak tot familie en geloof. Door met hen mee te reizen, leer je niet alleen wie ze zijn, maar zie je ook hoe hun keuzes de latere strijd beïnvloeden. De dreiging van Balor geeft hun verhalen een gezamenlijk doel, zonder dat ze meteen als één groot leger aanvoelen.

Vier routes die naar elkaar toe groeien

In Fire Emblem Fortune’s Weave speel je niet één lange campagne vanuit hetzelfde perspectief. In plaats daarvan wissel je tussen de vier personages en bouw je voor ieder van hen een eigen groep op. De routes hebben hun eigen doelen en arena-gevechten. De ene verhaallijn voelt daardoor anders aan dan de andere, ook al werken ze uiteindelijk toe naar dezelfde toekomst.

Die opzet beviel me erg goed. Het deed me denken aan games als Octopath Traveler en Live A Live, omdat je daar ook verschillende personages volgt en hun verhalen geleidelijk leert kennen. De vergelijking is niet helemaal één op één, maar ik vind het echt tof wanneer verhaallijnen later samenkomen. In Fortune’s Weave hebben de keuzes die je onderweg maakt bovendien invloed op wat je meeneemt naar de finale.

Op het slagveld blijft positie alles

De kern van de gevechten is herkenbaar voor wie eerder Fire Emblem heeft gespeeld. Je verplaatst eenheden over een raster, houdt rekening met hun bereik en kiest waar je aanvalt. Bossen en forten bieden bijvoorbeeld extra verdediging. Wie de reeks nog niet kent, kan het vergelijken met de positionering in Mario + Rabbids, al draait Fortune’s Weave om grotere groepen en andere regels.

De uitdaging zit vaak in de volgorde van je acties. Soms is het slimmer om direct op de hoofdvijand af te gaan en het gevecht te beëindigen. In een andere situatie wil je eerst de zwakkere tegenstanders opruimen, zodat je eenheden niet later omsingeld raken. Ik moest regelmatig even nadenken voordat ik mijn beurt afrondde. Een magiër die net buiten bereik lijkt te staan, kan aan de beurt van de vijand alsnog een makkelijk doelwit worden.

Speciale relikwieën geven de gevechten extra dimensie. Je kunt ze inzetten om een gevecht opnieuw naar je hand te zetten want ze kunnen enorm krachtig zijn.Maar overmatig gebruik kan een personage laten doordraaien. Dan wordt de kracht die je voordeel moest opleveren opeens gevaarlijk voor je eigen team. Dat maakt de keuze interessant: gebruik je nu een sterke aanval, of bewaar je die voor een moment waarop de schade aan je groep te overzien is?

Gaat een zet toch mis, dan kun je met Divine Sand een aantal beurten terugspoelen. Dat vangnet is welkom, al is de voorraad beperkter dan bij Three Houses. In de Classic-modus verlies je eenheden die tijdens een gevecht sneuvelen definitief. Raak je een van de Flame Lords kwijt, dan is het zelfs helemaal Game Over. Wie die druk liever niet voelt, kan voor de Casual-modus kiezen. Verslagen eenheden keren dan na het gevecht terug. Ik speel zelf graag met die optie en misschien is dat wel een reden voor fans om te zeggen dat ik inderdaad geen echte fan ben.

Een kleurrijke eerste Fire Emblem op Switch 2

Dit is de eerste Fire Emblem die exclusief voor Nintendo Switch 2 verschijnt, en de developer maakt daar goed gebruik van. De kleuren zijn levendig en de nieuwe animaties zijn adembenemend mooi. Vooral tijdens belangrijke scènes kreeg ik het gevoel naar een animatieserie te kijken. Ik speel ook graag oudere games, maar Fire Emblem Fortune’s Weave liet mij wel weer duidelijk zien waarom de huidige generatie games ook tof blijven om te spelen.

Maar, mijn ervaring was niet helemaal dezelfde als die van iedere speler. Ik las meldingen van haperingen wanneer de game in de dock werd gespeeld. Ikzelf kwam die niet tegen. Ik speelde op een LG OLED-tv en heb de game zowel in gevechten als tijdens de animaties soepel ervaren. Dat is mijn ervaring met mijn eigen installatie; ik kan niet vaststellen of het verschil aan de tv, de dock of een update lag.

De soundtrack viel me minder op. Hij klinkt zoals ik van Fire Emblem verwacht, maar er bleef geen specifiek nummer in mijn hoofd hangen. De stemacteurs deden het ook zo goed dat mij niks afwijkends is opgevallen. Hun spel klonk natuurlijk genoeg om me bij het verhaal te houden. Dat ik tijdens het spelen nauwelijks op de stemmen lette, zie ik hier als een compliment.

Voor wie is Fortune’s Weave?

Ik ben niet iemand die maandenlang naar een nieuw deel van Fire Emblem uitkijkt. Toch zit ik, zodra ik begin, vaak tot in de late uurtjes door te spelen. Fortune’s Weave houdt mijn aandacht vast met de afwisseling tussen routes, de personages en de stratehische gevechten waarbij positionering en timing er echt toe doen.

Fans van Three Houses zullen zich waarschijnlijk thuis voelen bij de nadruk op personages en hun verhalen. Dit deel trekt het misschien nog wel iets verder. Niet meer eindeloos in een gebouw, maar ook de kleurrijke omgeving kun je nu door. Wie vooral voor lange, pittige gevechten en de harde gevolgen van de Classic-modus komt, vindt die elementen hier ook terug, maar de game legt meer nadruk op de verhalen van de verschillende hoofdpersonen. Speel je nog geen Fire Emblem en bevallen tactische games als Mario + Rabbids je, dan kan dit een toegankelijke kennismaking zijn. Three Houses blijft ook een goede game om mee te beginnen.

Van mij krijgt Fire Emblem Fortune’s Weave een dikke voldoende. Ik vond het oprecht jammer dat ik na afloop door moest naar de volgende game. Met GTA VI, The Legend of Zelda: Ocarina of Time en de nodige hardwarereviews op de planning is mijn tijd helaas heel erg schaars. Soms zijn dagen gewoon te kort om alles te spelen waar je zin in hebt.Fortune’s Weave is fysiek en digitaal verkrijgbaar voor Nintendo Switch 2. Er is ook een uitbreidingspas die vier wapens toevoegt. Deze wapens zijn geïnspireerd op de Heroes’ Relics uit Three Houses. In de winter van 2026 verschijnen drie goddelijke bondgenoten en nieuwe outfits. Voor 2027 staat extra verhaalcontent gepland met Bertrand, Talimun, Anatolia en Orchel, plus nieuwe bondgenoten en klassen.

Het bericht Fire Emblem Fortune’s Weave review: vier verhalen, één tactisch avontuur verscheen eerst op TijdloosGamen.

Weet je nog hoe het voelde om je Game Boy op te starten, klaar voor een nieuw avontuur? In de jaren ’90 was Ghostbusters II een van die games die je als kind meevoerde in de wereld van paranormale jacht. Het had alles: je favoriete Ghostbusters, die aan de slag gingen om spoken te vangen, en dat iconische deuntje dat je nu nog steeds in je hoofd kunt horen (bedankt Ray Parker Jr.).

Toen de game in 1990 uitkwam, was het direct een hit onder fans van de films, vooral omdat de game precies de juiste sfeer wist te pakken: de humor, de actie en natuurlijk de unieke charme van de Ghostbusters zelf. Het is een van die games die, hoewel technisch beperkt door de hardware van die tijd, een blijvende indruk achterliet.

Hoe werkt het?

In de game bestuur je twee Ghostbusters tegelijkertijd, maar let op: slechts één van hen is echt actief. Je wisselt tussen de karakters om slim gebruik te maken van hun krachten. Eén van hen vangt de geesten met zijn lasergun, terwijl de ander een plasmaprojectiel afvuurt om de geesten in een val te lokken. Best wel uniek voor zijn tijd! De levels zijn simpele doolhoven, maar de gameplay vereist precisie en timing om het juiste moment te kiezen om een geest vast te zetten.

De graphics, hoewel eenvoudig, doen hun werk prima. Denk aan die typische 8-bit charme die toen indruk maakte, met animaties die vlotter waren dan je zou verwachten voor een Game Boy-game. De gameplay is uitdagend zonder frustrerend te worden, wat zorgt voor een leuke speelervaring die je niet snel loslaat.

Nostalgie versus Nu

Als je vandaag de dag naar deze game terugkeert, word je meteen teruggeworpen in de tijd. Ja, het is eenvoudig in vergelijking met moderne titels, maar dat is juist de kracht ervan. Ghostbusters II biedt een pure, ongecompliceerde vorm van plezier die je doet denken aan hoe games vroeger speelden: zonder poespas, maar vol charme. Het is het soort game dat je oppakt en meteen weer dat speciale gevoel van vroeger terugbrengt – alsof je weer die kind bent die met een Game Boy in de hand op avontuur gaat.

Ondanks dat de game misschien niet iedereen meer aanspreekt door zijn beperkte gameplay en graphics, blijft het voor fans van de franchise en retro-games een juweeltje. Het vangen van spoken in dit pixelwereldje brengt een vorm van vreugde die moeilijk te repliceren is in moderne games.

Samenvatting

Ghostbusters II op de Game Boy is een heerlijke terugblik op eenvoudiger tijden. Hoewel het spel simpel is, is het ook uitdagend en zorgt het voor dat nostalgische gevoel waar veel retro-gamers naar op zoek zijn. Als je houdt van de Ghostbusters en geen moeite hebt met de beperkingen van de Game Boy, dan is dit een game die nog steeds een plek op je lijst verdient. En wees eerlijk: wie wil nou niet een spook vangen met die klassieke protonpack?

Het bericht Ghostbusters II (Game Boy) – Een Tijdloze Jacht op Slijmerige Spoken verscheen eerst op TijdloosGamen.