Ben je eigenaar van een Nintendo Switch 1, dan zie ik in veel gevallen nauwelijks een reden om dezelfde games opnieuw te kopen. Toch is dat precies wat veel uitgevers van je verwachten. Wil je een hogere resolutie, een stabielere framerate of andere technische verbeteringen? Dan mag je vaak opnieuw de volle prijs betalen voor exact dezelfde game. Technische verbeteringen die ontwikkelaars in veel gevallen met een paar klikken in hun ontwikkelsoftware kunnen activeren.

Ik heb het daarbij nadrukkelijk niet over de officiële Nintendo Upgrade Packs. Die voegen vaak extra content, nieuwe functies of uitbreidingen toe en rechtvaardigen daarmee een kleine meerprijs. Mijn kritiek richt zich op uitgevers als Sega, Square Enix, THQ Nordic en vele anderen, die geen upgradepad aanbieden en je opnieuw de volledige prijs laten betalen. Vaak zelfs voor een Game Key Card.

Stel je eens voor dat je een nieuwe videokaart in je pc plaatst en vervolgens al je games opnieuw zou moeten kopen om ze op die videokaart te mogen spelen. Dat klinkt absurd, maar dat is in feite wat er op de Switch 2 gebeurt.

Dan zijn er nog de Game Key Cards zelf.

Op papier is het een prima oplossing voor games die simpelweg niet op een cartridge passen. Een Game Key Card bevat namelijk niet de game zelf, maar fungeert als een sleutel waarmee je de software kunt downloaden. Het voordeel is dat je de cartridge later nog kunt doorverkopen, omdat de licentie niet aan je account gekoppeld is.

Maar voor mensen die de game al bezitten voelt het vooral wrang. Je betaalt opnieuw zeventig euro voor een plastic kaartje waar nauwelijks iets op staat.

Het grootste probleem is echter dat steeds meer uitgevers deze methode lijken te omarmen omdat het goedkoper is. Het gevolg is dat vrijwel iedere game volledig op de interne opslag of een geheugenkaart moet worden geïnstalleerd.

Neem Final Fantasy VII Rebirth als voorbeeld. Die game neemt ruim 100 GB in beslag, terwijl de Switch 2 slechts 256 GB interne opslag heeft. Met een paar grote games zit de console al vol en ben je voortdurend bezig met het verwijderen en opnieuw downloaden van titels.

Speel je één game tegelijk, dan is dat misschien geen groot probleem. Maar ben je, net als ik, iemand die regelmatig tussen verschillende games wisselt, dan wordt het al snel frustrerend.

Natuurlijk kun je kiezen voor een MicroSD Express-kaart, maar ook daar hangt een stevig prijskaartje aan. Een kaartje van 256 GB kost al snel tussen de 70 en 90 euro. Wil je 512 GB of zelfs 1 TB, dan lopen de prijzen op tot honderden euro’s. Dat is voor mij reden genoeg om sommige games simpelweg niet te kopen.

Dat betekent overigens niet dat de Switch 2 alleen maar tegenvalt.

Integendeel. Ik heb inmiddels fantastische avonturen beleefd in Donkey Kong Bananza, Final Fantasy VII Remake, Final Fantasy VII Rebirth, Mario Kart World, Pokopia, Yoshi and the Mysterious Book, Resident Evil Requiem en Indiana Jones and the Great Circle.

Het zijn stuk voor stuk games waarvan we een paar jaar geleden nooit hadden verwacht dat ze op een Nintendo-handheld zouden verschijnen. En juist in handheldvorm spelen veel van deze titels heerlijk.

Toch worden ook veel van deze games geplaagd door het Game Key Card-principe. Even snel een cartridge verwisselen en direct verder spelen is er niet meer bij. Eerst moet je wachten tot alles opnieuw is gedownload of geïnstalleerd.

Uiteindelijk draait het om geld.

Veel uitgevers hopen spelers opnieuw de volle prijs te laten betalen voor games die ze al bezitten. Blijkbaar verwachten ze dat Switch 2-bezitters dat zonder problemen accepteren. Op PlayStation zien we juist het tegenovergestelde. Daar bieden veel uitgevers gratis of goedkope upgrades aan. De meeste PlayStation 4-versies werken gewoon met de PlayStation 5, zonder extra kosten download je gewoon een upgrade pack. Het is dus niet zo dat het technisch onmogelijk is. Het is simpelweg een keuze.

Dus als iemand mij vraagt of de Nintendo Switch 2 het waard is, stel ik meestal eerst een tegenvraag:

Heb je al een Nintendo Switch?

Is het antwoord ja, dan is mijn advies voorlopig om te wachten. Niet vanwege de console zelf, maar vanwege de manier waarop een groot deel van de industrie ervoor heeft gekozen om haar klanten opnieuw te laten betalen.

Het bericht De Nintendo Switch 2, een jaar later verscheen eerst op TijdloosGamen.