Tijdens de Xbox Games Showcase van vorig jaar zomer werd Super Meat Boy 3D voor het eerst getoond. Inmiddels hebben we de game uitgebreid kunnen testen. De vraag is vooral of de overstap naar 3D de precisie en snelheid van het origineel weet te behouden.

Super Meat Boy plot

De Super Meat Boy-serie staat niet bekend om een uitgebreide verhaallijn. Net als in eerdere delen draait het om een eenvoudig uitgangspunt: Meat Boy moet zijn ontvoerde vriendin Bandage Girl redden uit de handen van Dr. Fetus.

Zodra je de finish bereikt, wordt Bandage Girl vrijwel direct weer meegenomen, waarna de cyclus zich herhaalt. Het is een opzet die duidelijk ondergeschikt is aan de gameplay. De focus ligt volledig op snelheid, precisie en het steeds opnieuw proberen van levels, in plaats van op verhaalopbouw.

De overstap van 2D naar 3D

Waar het in de oorspronkelijke Super Meat Boy draaide om pure precisie en timing, blijft die kern in Super Meat Boy 3D grotendeels intact. De overstap naar een driedimensionale spelwereld verandert het perspectief, maar niet de basis: korte levels waarin elke sprong telt.

De levels zijn compact opgebouwd en introduceren voortdurend nieuwe obstakels en uitdagingen. Daarbij blijft de bekende ‘trial-and-error’-structuur overeind. Fouten worden direct afgestraft, maar de herstart volgt vrijwel meteen, waardoor de drang om het nog één keer te proberen continu aanwezig blijft.

Net als in de eerdere delen krijg je na het voltooien van een level een overzicht van al je pogingen, die gelijktijdig worden afgespeeld. Het onderstreept hoe nauwkeurig de gameplay is opgebouwd en hoeveel optimalisatie er mogelijk is binnen één level.

Gameplay

Navigeren in een 3D-platformgame op een plat scherm blijft een uitdaging, en dat is in Super Meat Boy 3D niet anders. Om spelers te helpen met diepte-inschatting is onder het personage een schaduwcirkel zichtbaar die aangeeft waar je landt. In veel situaties werkt dat goed, maar bij snelle zijwaartse sprongen, wall jumps en stukken langs muren kan de controle minder precies aanvoelen.

Naarmate je langer speelt, neemt dat gevoel af en groeit de beheersing van de bewegingen. Die ontwikkeling is ook noodzakelijk, want de moeilijkheidsgraad loopt gestaag op. Waar de eerste levels relatief toegankelijk zijn, worden de latere werelden complexer en veeleisender. Ook eindbazen vragen om nauwkeurige timing en herhaling.

De game leunt daarbij sterk op het bekende ‘nog één keer proberen’-principe. Fouten zijn snel gemaakt, maar herstarts volgen direct. Dat zorgt voor een constante spanningsboog. Zelfs na een geforceerde pauze, of een moment van frustratie, blijft de drang om terug te keren en een level alsnog te voltooien aanwezig.

Prestaties in 3D

Voor deze review is Super Meat Boy 3D getest op meerdere systemen. De hoofdconfiguratie bestond uit een pc met een RTX 4080, een Intel Core i9-285K en 64 GB RAM. Daarnaast is gespeeld op een systeem met een i9-13900K, 64 GB RAM en een Radeon RX 9070 XT, evenals op de Steam Deck.

Op beide pc-configuraties draait de game stabiel en zonder merkbare haperingen. Dat is essentieel voor een snelle 3D-platformer waarin timing en precisie centraal staan. De framerate blijft consistent, ook in latere levels waarin meer obstakels en effecten tegelijk in beeld zijn.

Op de Steam Deck is de game eveneens goed speelbaar, al vraagt het kleinere scherm en de lagere vloeiendheid meer van de speler. Vooral bij snelle bewegingen en sprongen kan dat invloed hebben op de nauwkeurigheid. Desondanks blijft de game technisch goed overeind op Valve’s handheld.

Conclusie

De overstap van 2D naar 3D is binnen het platformgenre zelden eenvoudig gebleken. Waar Super Mario 64 ooit liet zien hoe het moet, worstelen veel moderne titels nog steeds met een goede balans. Dat benadrukt hoe lastig het is om de precisie van een driedimensionale omgeving over te brengen.

Met Super Meat Boy 3D laten ontwikkelaars Sluggerfly en Team Meat zien dat de overstap van 2D naar 3D wel degelijk kan slagen. De kern van de serie, snelle gameplay, hoge moeilijkheidsgraad en directe herstarts, blijft behouden, terwijl de 3D-omgeving nieuwe uitdagingen toevoegt.

De game is daarmee niet alleen interessant voor liefhebbers van 3D-platformers, maar zeker ook voor spelers die eerdere delen van Super Meat Boy hebben gespeeld.

Hoewel de technische eisen op pc relatief hoog liggen, blijft de ervaring overeind op meerdere platformen. Alles bij elkaar opgeteld zou deze titel uitkomen op een score rond de 9.0.

De game is verkrijgbaar op verschillende platforms. Wij testte de game op de pc via Steam, maar je vindt hem ook op de Nintendo Switch 2, PlayStation 5 en Xbox Series S/X voor een bedrag van € 24,99.

Het bericht Super Meat Boy 3D review – Geslaagde overstap naar 3D? verscheen eerst op TijdloosGamen.

In deze review kijken we hoe die aanpak uitpakt in de eerste uren, en of Pokopia meer is dan een tijdelijke ontsnapping.

Een verlaten Kanto met een ondertoon

Pokopia plaatst spelers in een opvallend uitgangspunt. Je speelt als een Ditto dat zich heeft vermomd als mens, in een verlaten versie van de Kanto-regio. Mensen én Pokémon lijken spoorloos verdwenen en wat resteert is een wereld die langzaam onleefbaar is geworden.

De eerste uren draaien vooral om verkennen en begrijpen wat er precies aan de hand is. Daarbij speelt een personage als Professor Tangrowth een centrale rol. Met een verouderde Pokédex ga je op pad om de eerste Pokémon te lokaliseren en gebieden stukje bij beetje te herstellen.

Wat opvalt is dat de game het verhaal rustig opbouwt. Er is geen directe urgentie, maar wel constante nieuwsgierigheid. Naarmate je verder komt, worden kleine aanwijzingen samengebracht tot een groter geheel. Zonder te veel prijs te geven: het verhaal krijgt later meer inhoud dan je in eerste instantie zou verwachten.

Gameplay: bouwen, herstellen en experimenteren

De kern van Pokémon Pokopia ligt in het herstellen van een wereld die zichtbaar uit balans is geraakt. Dat gebeurt via een combinatie van verzamelen, bouwen en het inzetten van Pokémonvaardigheden, waarbij de game de speler stap voor stap introduceert in de onderliggende systemen.

Als Ditto beschik je over het vermogen om andere vormen aan te nemen, en juist die eigenschap vormt de basis van de gameplay. In de praktijk betekent dit dat je vaardigheden van Pokémon overneemt om de omgeving actief te beïnvloeden. Denk aan het laten groeien van vegetatie, het vrijmaken van routes of het bewerken van grondstoffen. Deze handelingen voelen niet als losse mechanics, maar grijpen logisch in elkaar en dragen direct bij aan het herstel van gebieden.

De opbouw is daarbij zorgvuldig. Nieuwe Pokémon sluiten zich pas aan wanneer hun leefomgeving is hersteld, waarna ze op hun beurt weer nieuwe mogelijkheden introduceren. Hierdoor ontstaat een duidelijke en rustige gameplayloop waarin ontdekken, uitbreiden en optimaliseren centraal staan, zonder dat de game je dwingt tot een hoog tempo.

Opvallend is de manier waarop Pokopia omgaat met ecosystemen. Pokémon verschijnen niet willekeurig, maar reageren op hoe een gebied is ingericht. De combinatie van objecten, begroeiing en zelfs ogenschijnlijk decoratieve elementen bepaalt welke soorten zich laten zien. Dat zorgt ervoor dat experimenteren een functioneel onderdeel wordt van de gameplay, in plaats van een vrijblijvende toevoeging.

Groter dan het lijkt

Waar de vergelijking met Animal Crossing: New Horizons snel gemaakt is, gaat Pokopia op schaal een andere kant op. De game blijft niet beperkt tot één eiland, maar breidt zich uit naar meerdere gebieden en elk gebied heeft ook vaak weer verschillende eilanden die verbonden zijn.

Zonder te veel te verklappen: de structuur neigt op termijn meer naar een open sandbox, vergelijkbaar met systemen die je ook ziet in Minecraft. De wereld groeit mee met je voortgang en nodigt uit om verder te kijken dan je startgebied.

Daarbij speelt de dag- en nachtcyclus een rol. De game volgt de echte tijd, waardoor bepaalde Pokémon alleen op specifieke momenten verschijnen. Dit zorgt voor een subtiele prikkel om op verschillende momenten terug te keren.

Multiplayer met twee gezichten

Pokopia biedt meerdere manieren om samen te spelen, maar niet zonder kanttekeningen.

Spelers kunnen elkaars wereld bezoeken, lokaal of online. Daarbij schuilt wel een risico: wie een verder gevorderde wereld bezoekt, kan content tegenkomen die nog niet bedoeld is. Ontdekkingen worden bovendien direct opgeslagen, wat de opbouw kan verstoren.

Interessanter zijn de alternatieve modi. In zogeheten Cloud Islands krijg je een losstaande wereld waarin vrij gebouwd kan worden zonder gevolgen voor je eigen voortgang. Daarnaast is er een gedeelde omgeving waarin samenwerking centraler staat, al blijft progressie deels gekoppeld aan de host.

Het resultaat is een multiplayer die potentie heeft, maar nog niet volledig consistent aanvoelt.

Toegankelijk, maar niet oppervlakkig

Een belangrijk pluspunt is de toegankelijkheid. Pokopia legt systemen rustig uit en vermijdt tijdsdruk. Er zijn geen dwingende doelen, geen battle passes en geen mechanieken die je tempo bepalen.

Tegelijkertijd zit er voldoende diepgang in de systemen om langere tijd interessant te blijven. Het combineren van vaardigheden, het optimaliseren van gebieden en het ontdekken van nieuwe Pokémon zorgt voor een constante stroom aan kleine doelen.

Ook praktisch: elke speler op dezelfde console beschikt over een eigen wereld. Daarmee voorkomt de game de beperkingen die bij Animal Crossing soms voor frictie zorgde waarbij iedereen op een console hetzelfde eiland deelde.

Conclusie

Pokémon Pokopia laat zien dat de Pokémon-formule zich goed leent voor een rustigere, meer sandboxgerichte aanpak. De combinatie van bouwen, ontdekken en ecosystemen werkt overtuigend en biedt voldoende variatie om langere tijd te blijven spelen.

Niet alles is even strak uitgewerkt, met name de multiplayer kent nog wat beperkingen. Toch doet dat weinig af aan de kern van de ervaring.

Voor wie op zoek is naar een toegankelijke game zonder tijdsdruk, maar met genoeg systemen om in te duiken, is Pokopia een opvallende titel binnen het huidige aanbod op de Nintendo Switch 2.

Het bericht Pokémon Pokopia review – rust, bouwen en ontdekken in een lege Kanto-regio verscheen eerst op TijdloosGamen.

Gameplay

De Nintendo Switch 2 heeft voldoende rekenkracht om moderne racegames weer te geven, maar er is één hardwarekeuze die het genre minder goed ligt: de console beschikt niet over drukgevoelige analoge schouderknoppen. Op consoles van Sony en Microsoft functioneren deze triggers als een gaspedaal, waarbij de hoeveelheid druk bepaalt hoeveel gas je geeft.

Dat verschil merk je in Gear.Club Unlimited 3 direct. Accelereren en remmen gebeurt met digitale knoppen, waardoor het lastiger is om subtiel te doseren. Vooral bij het uitkomen van bochten kan dat ervoor zorgen dat je auto sneller uitbreekt dan je verwacht.

Dat neemt niet weg dat de basis van de game solide is. De auto’s reageren redelijk geloofwaardig op stuurbewegingen en het verschil tussen bijvoorbeeld een sportwagen en een hypercar is merkbaar. Wie de besturing eenmaal onder controle heeft, kan prima tempo maken op de circuits.

De game speelt zich af in twee grote regio’s: Japan en het Middellandse Zeegebied. Die keuze zorgt voor behoorlijk wat variatie. In Japan rij je over smalle bergwegen en snelwegen die geïnspireerd lijken op bekende straatrace-locaties. In de Mediterrane regio wisselen kustwegen, dorpjes en bergpassen elkaar af.

Nieuw in dit deel is de Highway-modus, waarin hoge snelheden centraal staan. In Highway Rush probeer je zo snel mogelijk door druk verkeer te navigeren, terwijl Endless vooral draait om het zo lang mogelijk volhouden zonder te crashen. Het is een andere benadering dan de traditionele circuitraces en zorgt voor wat extra afwisseling in de carrière.

Naast de singleplayer bevat de game een uitgebreide carrière met races verspreid over verschillende continenten. Ook is er een lokale multiplayer via splitscreen, wat op een Nintendo-console natuurlijk altijd welkom is.

Grafische presentatie

Grafisch maakt Gear.Club Unlimited 3 een goede indruk op de Nintendo Switch 2. Auto’s zijn gedetailleerd gemodelleerd en ook de omgevingen zien er verzorgd uit. Reflecties op carrosserieën en lichteffecten geven de races een realistisch uiterlijk.

De framerate blijft over het algemeen stabiel, met wel af en toe wat framedrops en haperingen, de laadtijden zijn merkbaar korter dan in eerdere delen uit de serie. Haalt niet weg dat ik toch wel genoot wanneer ik met hoge snelheid over een kustweg reed of door een Japanse stad scheurde.

Hoewel het visuele niveau niet helemaal kan tippen aan de grootste racers op krachtigere platforms, voelt het wel als een duidelijke stap vooruit op de nieuwe Nintendo-consoles.

Geluid en muziek

Het geluid is functioneel maar niet bijzonder. Motoren klinken overtuigend genoeg en verschillen per voertuig, al ontbreekt soms wat diepte in het geluid bij hogere snelheden.

De soundtrack bestaat uit een mix van elektronische muziek en rock, die vooral bedoeld lijkt om de races wat extra energie te geven. Het werkt prima op de achtergrond, maar blijft zelden echt hangen.

Innovaties en nieuwe features

Vergeleken met Gear.Club Unlimited 2 introduceert dit derde deel een aantal nieuwe elementen. De eerder genoemde Highway-modus is de grootste toevoeging en geeft de game een iets andere dynamiek dan alleen circuitraces.

Daarnaast is het garagesysteem uitgebreid. Spelers kunnen hun auto’s niet alleen mechanisch verbeteren, maar ook visueel aanpassen met onder meer carbon onderdelen, aangepaste velgen en neonverlichting.

De selectie voertuigen bestaat uit modellen van bekende merken zoals Porsche, Bugatti, Pagani en Nissan. Daarmee blijft de serie trouw aan zijn focus op realistische auto’s in plaats van fictieve voertuigen.

Conclusie

Gear.Club Unlimited 3 laat zien dat er ook op de Nintendo Switch 2 ruimte is voor meer serieuze racegames. De game biedt een redelijk aantal circuits, een vermakelijke carrière en een leuke selectie auto’s.

Toch wordt de rijervaring enigszins beperkt door het ontbreken van analoge triggers op de console. Daardoor voelt het doseren van gas en rem minder precies dan bij vergelijkbare racers op andere platforms.

Wie op zoek is naar een realistischere racer op een Nintendo-console zal hier best een aantal uren plezier uit halen, maar echt een aanrader kan ik het helaas niet noemen. Gear.Club Unlimited 3 laat helaas duidelijk zien dat het platform nog altijd bepaalde beperkingen heeft voor dit type games. Hopelijk scoort de game wat beter op de XBox, PC en PS5 waar hij later dit jaar op zal verschijnen. Wie heb toch graag wil hebben kan hem voor €49,99 oppikken in de eShop.

Het bericht Review: Gear.Club Unlimited 3 – Nintendo Switch 2 verscheen eerst op TijdloosGamen.

Nu zit ik hier met de Nintendo Switch 2-versie van Final Fantasy VII Remake en tot mijn eigen verrassing ben ik dieper onder de indruk dan ooit tevoren. Hoewel het technische verschil met de ‘grote’ consoles op papier aanwezig is, is het totaalplaatje op Nintendo’s nieuwe krachtpatser ontzettend overtuigend. Square Enix bewijst dat Midgar niet alleen op een groot 4K-scherm tot leven komt, maar juist in de palm van je hand een intieme en verpletterende indruk achterlaat.

Terug naar Midgar: Meer dan een likje verf

Voor de puristen onder ons, en de lezers van TijdloosGamen die opgegroeid zijn met de grijze PlayStation 1, is het woord ‘Remake’ vaak reden tot zorg. Hoe raak je een heiligdom als Final Fantasy VII (1997) aan zonder de ziel te verliezen?

Het antwoord is simpel: Square Enix heeft het origineel niet vervangen, maar verrijkt. Waar je in 1997 veel moest invullen met je eigen fantasie door de beperkte polygonen en tekstvakjes, vult deze remake die gaten in met emotie, stemacteerwerk en cinematografie. De sfeer van de dystopische metropool Midgar is behouden, maar de schaal is vele malen groter.

Dit is een van de weinige remakes die het bronmateriaal overstijgt. Personages die in het origineel slechts bijfiguren waren, zoals Jessie, Biggs en Wedge, krijgen hier diepgang, achtergrondverhalen en een plek in je hart. Het is een hervertelling met visie en lef. Voor spelers die nooit een PlayStation 4 of 5 hebben gehad, is deze Switch 2-versie de ultieme kans om te ervaren waarom dit verhaal na bijna dertig jaar nog steeds als een huis staat.

Technische prestaties op de Switch 2

Laten we de olifant in de kamer benoemen: de framerate. Final Fantasy VII Remake Intergrade draait op de Nintendo Switch 2 met een ‘locked’ 30 FPS. Dit geldt voor zowel de Docked-modus (1080p op je TV) als de Handheld-modus (720p). Er is geen ‘Performance Mode’ beschikbaar zoals op de PlayStation 5.

Was ik bang dat dit de snelle actie zou breken? Absoluut. Had ik er tijdens het spelen last van? Totaal niet. Doordat de framerate muurvast op 30 blijft staan, zonder haperingen of drops, voelt de game verrassend soepel en voorspelbaar aan. De besturing is responsief en zelfs in de meest chaotische gevechten behoud je het overzicht.

Grafisch is het een klein wonder wat hier gepresteerd wordt. In handheld-modus is het ronduit verbluffend om een game van dit kaliber letterlijk tussen je handen te spelen. Op een groot tv-scherm zie je in de details (zoals haartexturen) wel dat de Switch 2 iets minder brute kracht heeft dan een PS5, maar het oogt nog altijd vele malen scherper en sfeervoller dan de oorspronkelijke PS4-release.

Gameplay: Actie ontmoet tactiek

Het vechtsysteem is een briljante mix van moderne actie en klassieke RPG-elementen. Het is niet langer strikt turn-based; je beweegt, ontwijkt en hakt in real-time. Toch blijft tactiek de boventoon voeren dankzij het ATB-systeem.

Zodra je ATB-balk vol is, kun je de tijd extreem vertragen via de Tactical Mode. Hier kies je rustig je volgende zet: een speciale aanval (Ability), een magische spreuk (Spell) of een item. Deze afwisseling tussen hectische actie en vertraagde tactiek zorgt voor een heerlijke ‘flow’.

De sleutel tot succes is het Stagger-systeem. Onder de levensbalk van elke vijand staat een ‘Stagger-balk’. Door slim in te spelen op zwaktes (zoals vuurmagie op ijs-monsters) vul je deze meter. Is hij vol? Dan is de vijand weerloos en deel je tijdelijk 160% (of meer) schade uit. Het moment waarop je alles loslaat met Cloud’s Braver of Infinity’s End blijft keer op keer bevredigend.

Tip voor de mensen die nu met frons naar de tekst kijken: De game bevat een ‘Classic Mode’ waarbij het personage automatisch beweegt en aanvalt, zodat jij je puur kunt focussen op het kiezen van de commando’s via het menu.

Diepgang voor de RPG-liefhebber

Final Fantasy VII Remake is geen simpele hack-and-slash; je moet sleutelen aan je build. Dit gebeurt via drie pijlers:

Materia: Het kloppende hart van de gameplay. Magie en vaardigheden zitten in gekleurde bollen die je in je uitrusting stopt. Het systeem nodigt uit tot experimenteren. Koppel je een blauwe Elemental-materia aan een groene Vuur-materia in je zwaard? Dan doet je zwaard vuurschade. Doe je hetzelfde in je pantser? Dan ben je immuun voor vuur. Simpel, maar geniaal.

Upgrade Core: Elk wapen heeft zijn eigen skill-tree. Je spendeert Skill Points (SP) om aanvalskracht te verhogen of extra Materia-slots vrij te spelen. Omdat SP aan Cloud gebonden is en niet aan het zwaard, kun je straffeloos wisselen van wapens.

Weapon Proficiency: Elk wapen leert je één unieke vaardigheid (zoals Triple Slash bij de Iron Blade). Gebruik je deze vaak genoeg, dan leer je hem permanent en kun je de aanval ook gebruiken als je een ander zwaard hanteert. Dit dwingt je om elk gevonden wapen daadwerkelijk te masteren.

Verhaal en Muziek zijn een emotionele achtbaan

Het verhaal, dat zich richt op de eco-terroristische groepering Avalanche en hun strijd tegen het corrupte Shinra, zuigt je direct naar binnen. De chemie tussen Cloud, Barret, Tifa en Aerith is tastbaar. Let wel: dit is deel één van een trilogie. Het verhaal is diep en complex, en wordt verder uitgebouwd in het aankomende tweede deel (verwacht in juni voor Switch 2) en de spin-offs zoals Crisis Core Reunion.

Dit alles wordt ondersteund door een dynamische soundtrack die zich aanpast aan jouw gameplay. Sluip je? Dan is de muziek ingetogen. Breekt het gevecht los? Dan zwelt het orkest aan tot epische proporties. De Opening Bombing Mission blijft een masterclass in hoe je een speler binnen drie minuten kippenvel bezorgt.

Conclusie

Op de Nintendo Switch 2 is Final Fantasy VII Remake minstens zo indrukwekkend als op zijn krachtigere concurrenten. Square Enix levert een technische topprestatie: van de stabiele performance tot de waanzinnige details in Midgar. Het is een hervertelling die het origineel respecteert, maar nergens bang is om nieuwe wegen in te slaan.

Voor de adviesprijs van €49,99 haal je een avontuur in huis van tientallen uren dat geen enkele gamer mag missen. Of je nu een veteraan bent uit het PS1-tijdperk of een nieuwkomer die houdt van Zelda en actie-RPG’s: dit is verplichte kost.

Cijfer: 9.5

Pluspunten:

• Ongekende sfeer en world-building.

• Vechtsysteem is de perfecte mix tussen actie en tactiek.

• Draait verrassend stabiel (locked 30fps) op Switch 2.

• Materia-systeem blijft een van de beste RPG-mechanieken ooit.

• Muziek past zich naadloos aan de actie aan.

Minpunten:

• Textures in docked-modus soms iets minder scherp dan op PS5.

• Het wachten op deel 2 en 3 kan lang duren.

Het bericht Review: Final Fantasy VII Remake op Nintendo Switch 2 – Een meesterwerk in je handen verscheen eerst op TijdloosGamen.

Toen Donkey Kong Country Returns HD werd aangekondigd voor de Nintendo Switch, was ik nét bijna klaar met de Wii-versie. Zelf speel ik graag in een nostalgisch hoekje met een oude CRT-televisie, zodat ik even helemaal offline kan zijn. Je begrijpt dus vast wel dat ik niet meteen juichend op de bank sprong toen deze zoveelste remake verscheen. Toch heb ik het avontuur opnieuw opgepakt op de Switch, zodat ik je kan vertellen of deze versie je tijd en geld waard is.

Wat biedt Donkey Kong Returns HD op Switch?

Donkey Kong Country Returns HD brengt vooral grafische verbeteringen en combineert het beste van eerdere releases voor Wii en 3DS. Zo kun je kiezen uit traditionele besturing met knoppen of de bewegingsbesturing die bekend is van de Wii-versie. Ook kun je spelen in een klassieke modus met minder harten en hogere moeilijkheidsgraad, of de moderne modus met extra hulpmiddelen en meer levens. Daarnaast krijg je toegang tot acht extra levels die oorspronkelijk exclusief op de Nintendo 3DS verschenen.

Donkey Kong: groter dan Mario?

Even kort wat geschiedenis, want daarvoor kom je natuurlijk ook op TijdloosGamen. Donkey Kong bestaat namelijk al langer dan Mario zelf! De eerste DK-game verscheen als arcadegame in 1981, waar Mario—destijds nog “Jumpman”—zijn vriendin Pauline moest redden uit de handen van de grote aap. DK was toen nog een schurk, maar dat veranderde snel met Donkey Kong Jr. uit 1982, waarin Mario een naam kreeg en juist de slechterik was. Wie had dat gedacht?

Doorbraak op de Super Nintendo

DK werd pas écht beroemd met Donkey Kong Country op de SNES. Dit spel was meteen een gigantisch succes. Je ging hierin als DK op pad om gestolen bananen terug te halen van de gemene King K. Rool. Hiermee veranderde DK definitief in een heldhaftig personage. Daarna volgden nog Donkey Kong Country 2 en 3, waarna het lang stil bleef. Pas 17 jaar later, in 2013, keerde de serie terug met Donkey Kong Country Returns op Wii. Inmiddels is die titel dus opnieuw verschenen: eerst Wii, daarna 3DS, en nu dus in HD op de Switch. Ook verscheen in 2014 nog het vervolg Tropical Freeze voor de Wii U, die in 2018 eveneens een Switch-remaster kreeg.

Uitdagende gameplay: Mijnkarretjes en meer

Donkey Kong-games staan bekend om hun pittige platformlevels en uitdagende gameplay, moeilijker dan je van Mario gewend bent. De iconische levels met mijnkarretjes laten je gerust dertig keer opnieuw proberen, maar wanneer het lukt, voelt het geweldig. Dat was al zo in de jaren 90 op de Super Nintendo en is nu niet anders op de Nintendo Switch-versie van Donkey Kong Country Returns HD.

Veel variatie in elk level

Wat ik persoonlijk geweldig vind aan deze game, is hoeveel variatie elk level biedt. Het ene moment slinger je aan lianen door de jungle, en even later zit je op een neushoorn en storm je dwars door je vijanden heen. Je hebt ook hulp van je kleine vriend Diddy Kong, die dankzij zijn jetpack je sprongen nét iets makkelijker maakt.

Onvergetelijke soundtrack en unieke graphics

Iets anders waardoor Donkey Kong-games zich altijd onderscheiden, is hun geweldige soundtrack. Mijn favoriet blijft de muziek uit de originele Donkey Kong Country op de SNES, maar ook latere delen hebben een fantastische sfeer. Ook grafisch zijn deze games altijd uniek geweest. Visueel én auditief is het dus een serie die je echt gespeeld moet hebben.

Niet zeker? Probeer de klassiekers via Switch Online!

Als je twijfelt of Donkey Kong Country Returns HD wat voor je is, raad ik aan om eerst de drie originele Donkey Kong Country-games uit te proberen via Nintendo Switch Online. Download simpelweg de gratis SNES-app in de eShop en je kunt deze klassiekers direct spelen. Mocht je moeite hebben met de soms pittige gameplay: gebruik de schouderknoppen op je Switch om fouten eenvoudig terug te spoelen!

Wii-versie of Switch-versie: mijn persoonlijke mening

Toch even terug naar de HD-remake op Switch. Zelf heb ik onlangs nog de Wii-versie gespeeld en persoonlijk blijft dát mijn favoriete versie van deze game. Niet alleen vanwege het nostalgische CRT-gevoel, maar ook omdat de Wii-versie soepeler en sneller aanvoelt. De Switch heeft toch vrij lange laadtijden, wat het tempo iets naar beneden haalt. Heb je echter geen Wii meer in huis, dan is de Switch natuurlijk een prima optie. Toch is het iets waar echte fans rekening mee kunnen houden.

Is Donkey Kong Country Returns HD een aanrader?

Ondanks de langere laadtijden heb ik opnieuw genoten van Donkey Kong Country Returns HD. Ik heb zelfs weer gelachen om mijn eigen onhandigheid toen ik mijn neushoorn automatisch opofferde om zelf maar niet de afgrond in te duiken. Ook het rijden in de mijnkarretjes voelt nog steeds enorm goed. Deze game mag je echt niet missen als fan.

Samen spelen met de kids

Tot slot nog een tip voor ouders: zodra je een tweede controller aansluit, springt Diddy Kong van je rug en kun je met z’n tweeën spelen. Voor onze kinderen was dit dé reden om de game keer op keer uit de kast te halen en hun vriendjes uit te nodigen. Donkey Kong Country Returns verdient absoluut een plek bij een nieuwe generatie gamers, maar voor de échte nostalgische ervaring raad ik veteranen aan om de Wii-versie nog eens te spelen.

Het bericht Donkey Kong Country Returns HD Review (Switch) – Klassieker terug in HD! verscheen eerst op TijdloosGamen.

Niets zo fijn als tijdens een regenachtige middag lekker achter de computer, console of Steam Deck te kruipen voor een ontspannende game. Na eerdere successen met Two Point Hospital en Two Point Campus, brengt Two Point Studios nu Two Point Museum uit. Wij mochten alvast uitgebreid aan de slag met deze nieuwe managementsim waarin je zelf het museum van je dromen bouwt en beheert.

Vertrouwd recept met een frisse twist

Net zoals in eerdere Two Point-titels staat humor centraal in Two Point Museum. De basis is vertrouwd: je neemt personeel aan, bouwt tentoonstellingen, regelt het museumbeheer en zorgt dat bezoekers tevreden zijn. Hoewel het misschien druk klinkt, voelt de gameplay heerlijk ontspannen aan. De rustgevende achtergrondmuziek en de grappige mededelingen van de omroeper dragen hier sterk aan bij. Qua sfeer doet Two Point Museum daarom sterk denken aan kalmerende games als Animal Crossing en Harvest Moon.

Begin je avontuur in de prehistorie

In totaal heeft Two Point Museum vijf unieke museumthema’s: Prehistorie, Zeewaterleven, Bovennatuurlijk, Wetenschap en Ruimtevaart. Elk museum biedt andere gameplay-elementen en uitdagingen. Ik startte in de campaign-modus met het prehistorische museum. Hier verzamel je grappige fossielen, zoals ouderwetse telefoons en diepgevroren holbewoners. Educatief verantwoord? Absoluut niet, maar des te leuker vanwege de speelse humor. Zelfs bekende dinosaurussen hebben komische namen meegekregen, zoals de ‘Sharpontops Skeleton’ voor de Triceratops.

Om nieuwe stukken aan je museumcollectie toe te voegen, stuur je medewerkers op expeditie met een helikopter. Deze avonturen leveren nieuwe objecten op, maar kunnen je personeel ook problemen geven, zoals modderige voeten. Je moet dus zorgen voor een goed uitgeruste personeelskamer waarin medewerkers weer herstellen. De leuke verwijzingen naar eerdere titels, zoals Two Point Hospital, zorgen daarbij voor een extra glimlach.

Tevreden bezoekers zorgen voor volle donatiepotten

In Two Point Museum draait je omzet vooral om entreegelden en donaties. Het is dus belangrijk om bezoekers tevreden te houden door voldoende faciliteiten te bieden zoals toiletten, winkels, snackautomaten en rustplekken. Met achttien verschillende soorten bezoekers, ieder met hun eigen wensen en voorkeuren, voelt het zeer belonend om alles goed af te stemmen en tevreden bezoekers te zien rondlopen.

De Campaign-modus geeft je bovendien uiteenlopende doelstellingen, zoals het behalen van een bepaald aantal donaties of het plaatsen van specifieke decoraties. Je hebt daarbij volledige vrijheid in hoe je dit aanpakt, wat zorgt voor eindeloos speelplezier en een hoog herhalingsgehalte.

Variatie in musea houdt het fris

Zodra je klaar bent met het prehistorische museum, kies je uit het Zeewaterleven- of het Bovennatuurlijke museum. Het Zeewaterleven-museum laat je aquaria bouwen en vullen met diverse vissoorten en decoraties. Hoewel iets minder uitgebreid dan vergelijkbare games zoals Megaquarium, biedt het nog altijd veel plezier en creatieve mogelijkheden.

Het Bovennatuurlijke museum is nog net iets uitdagender: hier moet je kamers bouwen voor spoken, elk met unieke wensen en voorkeuren. Dit puzzelwerk zorgt voor een frisse uitdaging die goed past bij de relaxte gameplay. Daarna volgen nog musea rondom wetenschap en ruimtevaart, die elk weer nieuwe verrassingen en gameplayelementen brengen.

Technisch prima verzorgd, sfeer uitstekend

Grafisch oogt Two Point Museum kleurrijk en vrolijk, zonder zware systeemeisen. Het draait soepel op zowel krachtige gaming-pc’s als oudere systemen en zelfs op de Steam Deck speelt het prima. Hoewel moderne features zoals raytracing beschikbaar zijn, voegt dit relatief weinig toe aan de ervaring. Veel belangrijker is de uitstekende sfeer die wordt gezet door muziek en voice-over. Die combinatie zorgt ervoor dat je gemakkelijk urenlang doorspeelt zonder je ook maar een moment te vervelen.

Conclusie

Met Two Point Museum heeft Two Point Studios opnieuw een uitstekende titel afgeleverd die heerlijk ontspant, zonder je te overladen met ingewikkelde systemen. De humor, variatie en sfeer zijn fantastisch uitgewerkt. Hoewel sommige elementen, zoals het aquarium, nog iets meer diepgang hadden mogen krijgen, voelt dit nergens als een groot gemis. Met een schappelijke prijs van tussen de €30 en €40 is Two Point Museum absoluut zijn geld waard. Dit is een game waar je gegarandeerd uren plezier uit haalt.

Eindoordeel: 9/10

Het bericht Two Point Museum Review verscheen eerst op TijdloosGamen.