En toch kregen deze burgers onlangs een koude douche.

De Europese Commissie besloot geen nieuwe wetgeving voor te stellen om te voorkomen dat uitgevers aangekochte games onbruikbaar maken zodra servers worden uitgeschakeld. Volgens de initiatiefnemers werd daarmee opnieuw duidelijk wat veel Europeanen al langer vermoeden: wanneer de belangen van grote bedrijven botsen met die van consumenten, krijgen de bedrijven vaak een stuk makkelijker invloed tot de besluitvorming.

1,3 miljoen burgers versus een handvol lobbyisten

Wat deze kwestie zo bijzonder maakt, is het contrast.

Aan de ene kant staan meer dan 1,3 miljoen Europese burgers die vragen om een simpele bescherming: als een game verkocht wordt, moet deze niet volledig waardeloos worden zodra een uitgever besluit de stekker eruit te trekken.

Aan de andere kant staan lobbyorganisaties van de game-industrie die waarschuwen voor hoge kosten, juridische problemen en technische onmogelijkheden.

Tijdens de livestreams rond de Europese reactie werd meerdere keren gewezen op het grote aantal gesprekken tussen beleidsmakers en vertegenwoordigers van de industrie. Europarlementariërs spraken openlijk hun zorgen uit over de invloed van deze lobbygroepen en de mate waarin hun argumenten terugkeerden in de reactie van de Commissie.

Dat betekent niet automatisch dat er sprake is van corruptie.

Maar het roept wel een ongemakkelijke vraag op:

Waarom voelt het voor zoveel burgers alsof hun stem minder zwaar weegt dan die van bedrijven met miljoenenbudgetten?

De bekende tactiek: overdrijven om verandering tegen te houden

Opvallend is dat tegenstanders van Stop Killing Games vaak hetzelfde argument gebruiken.

Ze stellen dat uitgevers gedwongen zouden worden om servers voor eeuwig online te houden.

Dat klinkt dramatisch.

Het probleem is alleen dat dit niet de kern van het initiatief is.

De campagne vraagt niet om eeuwige ondersteuning. Ze vraagt om een redelijke oplossing wanneer ondersteuning eindigt. Bijvoorbeeld door spelers zelf servers te laten draaien of een spel in een speelbare staat achter te laten.

Veel oudere games doen dit al decennialang.

Toch blijft het beeld bestaan dat consumenten iets onmogelijks eisen.

Het is een bekende lobbystrategie: presenteer de meest extreme interpretatie van een voorstel en bestrijd vervolgens die versie van het verhaal.

Een democratisch probleem

Wat misschien nog zorgwekkender is, is de reactie van verschillende Europarlementariërs.

Niet alleen gamers uitten kritiek op de Commissie. Ook leden van het Europees Parlement deden dat.

Meerdere parlementariërs verklaarden tijdens de bijeenkomst dat zij teleurgesteld waren over de reactie en dat de Commissie volgens hen te weinig initiatief toont om consumentenrechten te versterken.

Dat raakt aan een groter probleem binnen de Europese Unie.

Het Europees Parlement kan niet zelfstandig wetgeving indienen zoals nationale parlementen dat vaak wel kunnen. De Commissie heeft daarin een unieke machtspositie.

Wanneer die Commissie besluit niets te doen, ontstaat al snel het gevoel dat miljoenen handtekeningen uiteindelijk weinig betekenen.

Dat is gevaarlijk voor het vertrouwen in de democratie.

Het gaat niet alleen over games

Veel mensen denken dat dit een discussie is over hobby’s.

Dat is een vergissing.

Games zijn tegenwoordig digitale producten waar consumenten tientallen of zelfs honderden euro’s voor betalen.

De vraag is daarom veel groter:

Wat betekent eigendom nog in een digitale wereld?

Als een bedrijf een product kan uitschakelen nadat het verkocht is, hoeveel bezit de consument dan eigenlijk nog?

Dat vraagstuk beperkt zich niet tot videogames. Het raakt software, digitale diensten, cloudproducten en mogelijk zelfs toekomstige AI-diensten.

De strijd is nog niet voorbij

Ondanks de afwijzende reactie van de Europese Commissie lijkt de discussie nog lang niet voorbij.

Meerdere Europarlementariërs hebben aangekondigd het onderwerp opnieuw aan te kaarten via toekomstige wetgeving, waaronder de Digital Fairness Act.

Dat betekent dat de 1,3 miljoen handtekeningen waarschijnlijk niet in een la verdwijnen.

Maar de hele affaire heeft wel iets blootgelegd.

Niet zozeer een probleem binnen de game-industrie alleen.

Maar een groeiend gevoel onder burgers dat grote bedrijven makkelijker gehoord worden dan de mensen die uiteindelijk hun producten kopen.

En als dat gevoel blijft groeien, dan heeft Brussel een veel groter probleem dan alleen het behoud van videogames.

Het heeft dan een vertrouwensprobleem.

Het bericht Stop Killing Games: hoe lobbyisten meer invloed hebben dan 1,3 miljoen burgers verscheen eerst op TijdloosGamen.