Crazy Taxi World Tour Preview: terug achter het stuur

Een game waar ik persoonlijk enorm naar uitkeek om tijdens Gamescom te testen, was Crazy Taxi: World Tour. Na meer dan twintig jaar wordt de serie weer uit de kast getrokken en dat maakte me behoorlijk nieuwsgierig.

Ik had stille hoop dat de originele soundtrack aanwezig zou zijn. Zodra ik de headset opzette, hoorde ik direct The Offspring door de speakers schreeuwen. Ik zat er meteen weer in.

Crazy Taxi verscheen oorspronkelijk op de Sega Dreamcast en was destijds een van mijn favoriete games. Sega heeft de ontwikkeling van Crazy Taxi: World Tour zelf onder zijn hoede genomen en gelukkig is daarbij vastgehouden aan het oorspronkelijke concept. Scheuren in een taxi, mensen oppikken en ze zo snel mogelijk naar hun bestemming brengen. Meer hoeft het eigenlijk niet te zijn.

Ik zat er dan ook direct lekker in. De gameplay voelde goed en vloeiend aan en de muziek is natuurlijk een belangrijk onderdeel van wat Crazy Taxi zo leuk maakt.

Bekende gezichten en nieuwe uitdagingen

De bestuurder van mijn taxi was Axel, een oude bekende uit de serie. Ik ga er dan ook vanuit dat de andere bekende personages eveneens aanwezig zullen zijn.

Naast de bekende personages en het originele concept zijn er in Crazy Taxi: World Tour ook verschillende nieuwe elementen te vinden. Zo sprong er tijdens mijn speelsessie een basejumper achterin de taxi. Ik moest hem vervolgens naar een hoge plek brengen en daar zo hard mogelijk remmen om hem de lucht in te schieten.

Hoe verder je hem weet te lanceren, hoe meer sterren je verdient. In totaal zijn er vijf sterren te behalen. Verspreid over de wereld zijn verschillende van dit soort opdrachten te vinden, naast het vervoeren van reguliere passagiers.

Ook de gewone passagiers kunnen voor grappige uitdagingen zorgen. Zo stapte er iemand bij mij in die wilde dat ik zoveel mogelijk zou gaan driften. Het zijn kleine opdrachten, maar ze zorgen ervoor dat het bekende taxiwerk net wat meer variatie krijgt.

Grafisch goed, maar AI zorgt voor discussie

Grafisch zag Crazy Taxi: World Tour er goed uit. Wel is er de nodige discussie ontstaan over de graphics, omdat series creator Kenji Kanno generatieve AI heeft gebruikt als concept om de artiesten te helpen.

Ik zie daar zelf niet zo’n probleem van. AI kan wat mij betreft een prima hulpmiddel zijn en kan de ontwikkeling van games op bepaalde onderdelen makkelijker en sneller maken. Voor mij doet dat tijdens het spelen in ieder geval niets af aan de ervaring die ik met Crazy Taxi: World Tour had.

Na ongeveer een half uur moest ik de controller weer neerleggen. Toch kan ik met klem zeggen dat Crazy Taxi: World Tour heel hoog op mijn verlanglijstje staat. De game heeft tijdens deze korte speelsessie een goede indruk op me gemaakt.

Daarbij moet je wel weten wat je kunt verwachten. Dit is echt een Crazy Taxi-game en het basisidee is nog altijd behoorlijk simpel. Je pikt mensen op, brengt ze zo snel mogelijk naar hun bestemming en probeert onderweg allerlei uitdagingen te voltooien.

Voor mij is dat juist niet per se een nadeel. Ik zie Crazy Taxi: World Tour vooral als een game die je af en toe oppakt. Even een paar ritjes maken, wat uitdagingen proberen te halen en daarna weer verder met de orde van de dag.

Het online gedeelte heb ik tijdens Gamescom nog niet kunnen proberen. Misschien dat daar wat meer moderne mogelijkheden en extra’s in zitten.

Voorlopig ben ik in ieder geval enthousiast. Crazy Taxi is terug en na mijn eerste kennismaking lijkt Sega goed te hebben begrepen waarom het origineel zo leuk was.