Die ervaring was eng. Heel eng. Ik heb de headset destijds meerdere keren zwetend afgezet. Het nieuwe deel is helaas niet in VR te spelen, maar dat maakte mijn kennismaking tijdens Gamescom zeker niet minder interessant.

Een spannende tocht door het bos

Tijdens Gamescom kregen we een voorproefje van de nieuwe game. Het eerste wat opvalt, is dat Alien: Isolation 2 erg filmisch is opgezet. Je speelt opnieuw als Amanda Ripley en bent net terug van een ruimtemissie.

De demo begint in een voertuig dat door een schimmig bos rijdt. Een hevige storm is op komst en de groep probeert de basis op tijd te bereiken. Na wat gesprekken valt er plotseling iets uit de lucht. Er wordt besloten om te stoppen en te kijken wat er is gebeurd.

De groep raakt vervolgens wat verdeeld over het gevaar van de storm en de vraag waar de prioriteiten moeten liggen. Ripley wil in ieder geval weten wat er uit de lucht is gevallen en besluit op onderzoek uit te gaan.

Vervolgens mag je zelf door het bos lopen. Je gaat op zoek naar het object dat uit de lucht is gevallen en komt uiteindelijk bij een ruimteschip terecht. Ripley besluit dat het belangrijk is om te controleren of de bemanning nog aan boord is en mogelijk gered kan worden.

Samen met een ander personage maak je het ruimteschip open en ga je naar binnen.

Vertrouwde puzzels

Eenmaal binnen komen de bekende puzzels uit Alien: Isolation weer terug. De stroom is uitgevallen en om verder te kunnen moet je zekeringen zoeken om het systeem opnieuw op te starten en een deur te openen.

Ondertussen blijft de spanning voortdurend aanwezig. Het water stijgt en daardoor ontstaat er toch enige druk om door te zoeken. Na wat rondlopen en zoeken weet ik de stroom uiteindelijk weer aan te krijgen en kan ik verder het schip in.

Daarbij zijn er verschillende schrikmomenten. Zo vliegt een lekkende brandstofpijp plotseling in brand en wordt een droid opeens actief en grijpt hij je vast.

Uiteindelijk kom je in een kamer terecht en daar verschijnt het wezen waar iedereen op zit te wachten: de Xenomorph.

Grafisch ziet de game er enorm gelikt uit. De muziek is prachtig en ook de special effects zijn erg goed gedaan. Vooral de combinatie van beeld, geluid en de donkere omgeving zorgt ervoor dat de spanning steeds verder wordt opgebouwd.

Daar is hij dan

Vanaf dat moment draait alles om één ding: wegkomen.

Ik moet sluipend terug naar de uitgang en opnieuw door alle kamers en gangen waar ik zojuist vandaan kwam. Ondertussen is het vooral zaak om niet gezien of gehoord te worden door de Xenomorph.

De spanning loopt verder op terwijl ik probeer zo stil mogelijk te blijven. Uiteindelijk bereik ik de trap naar de uitgang. Ik ben er bijna.

Maar natuurlijk laat de Xenomorph me niet zomaar gaan.

Op het moment dat ik de uitgang probeer te bereiken, grijpt het wezen me alsnog en eindigt de demo.

Twaalf jaar wachten

Hoewel de demo vrij kort was, heb ik een goede eerste indruk van Alien: Isolation 2 gekregen. De ontwikkelaar lijkt trouw te blijven aan het origineel en van wat ik tijdens de presentatie en demo heb gezien, verwacht ik niet dat fans van Alien: Isolation teleurgesteld zullen worden.

Twaalf jaar is een lange tijd om op een vervolg te wachten, maar na deze eerste kennismaking voelt het wachten wat mij betreft niet voor niets. Dankzij de verbeterde graphics wordt je nog dieper de wereld ingezogen en de sfeer lijkt opnieuw een belangrijk onderdeel van de ervaring te worden.

Ik hoop vooral dat de uiteindelijke game me opnieuw datzelfde gevoel kan geven als twaalf jaar geleden. Het soort angst waarbij je niet alleen naar de Xenomorph kijkt, maar vooral hoopt dat hij jou niet ziet.

Bereid je dus maar alvast voor op nieuwe jumpscares, angstzweet en waarschijnlijk weer de nodige momenten waarop je liever onder een tafel kruipt dan ontdekt wordt.

Alien: Isolation 2 staat gepland voor pc, PlayStation 5, Xbox Series X|S en Nintendo Switch 2. Een releasedatum is op het moment van schrijven nog niet bekendgemaakt.

Het bericht Alien: Isolation 2 Preview: na twaalf jaar is de Xenomorph terug verscheen eerst op TijdloosGamen.

Ik had stille hoop dat de originele soundtrack aanwezig zou zijn. Zodra ik de headset opzette, hoorde ik direct The Offspring door de speakers schreeuwen. Ik zat er meteen weer in.

Crazy Taxi verscheen oorspronkelijk op de Sega Dreamcast en was destijds een van mijn favoriete games. Sega heeft de ontwikkeling van Crazy Taxi: World Tour zelf onder zijn hoede genomen en gelukkig is daarbij vastgehouden aan het oorspronkelijke concept. Scheuren in een taxi, mensen oppikken en ze zo snel mogelijk naar hun bestemming brengen. Meer hoeft het eigenlijk niet te zijn.

Ik zat er dan ook direct lekker in. De gameplay voelde goed en vloeiend aan en de muziek is natuurlijk een belangrijk onderdeel van wat Crazy Taxi zo leuk maakt.

Bekende gezichten en nieuwe uitdagingen

De bestuurder van mijn taxi was Axel, een oude bekende uit de serie. Ik ga er dan ook vanuit dat de andere bekende personages eveneens aanwezig zullen zijn.

Naast de bekende personages en het originele concept zijn er in Crazy Taxi: World Tour ook verschillende nieuwe elementen te vinden. Zo sprong er tijdens mijn speelsessie een basejumper achterin de taxi. Ik moest hem vervolgens naar een hoge plek brengen en daar zo hard mogelijk remmen om hem de lucht in te schieten.

Hoe verder je hem weet te lanceren, hoe meer sterren je verdient. In totaal zijn er vijf sterren te behalen. Verspreid over de wereld zijn verschillende van dit soort opdrachten te vinden, naast het vervoeren van reguliere passagiers.

Ook de gewone passagiers kunnen voor grappige uitdagingen zorgen. Zo stapte er iemand bij mij in die wilde dat ik zoveel mogelijk zou gaan driften. Het zijn kleine opdrachten, maar ze zorgen ervoor dat het bekende taxiwerk net wat meer variatie krijgt.

Grafisch goed, maar AI zorgt voor discussie

Grafisch zag Crazy Taxi: World Tour er goed uit. Wel is er de nodige discussie ontstaan over de graphics, omdat series creator Kenji Kanno generatieve AI heeft gebruikt als concept om de artiesten te helpen.

Ik zie daar zelf niet zo’n probleem van. AI kan wat mij betreft een prima hulpmiddel zijn en kan de ontwikkeling van games op bepaalde onderdelen makkelijker en sneller maken. Voor mij doet dat tijdens het spelen in ieder geval niets af aan de ervaring die ik met Crazy Taxi: World Tour had.

Na ongeveer een half uur moest ik de controller weer neerleggen. Toch kan ik met klem zeggen dat Crazy Taxi: World Tour heel hoog op mijn verlanglijstje staat. De game heeft tijdens deze korte speelsessie een goede indruk op me gemaakt.

Daarbij moet je wel weten wat je kunt verwachten. Dit is echt een Crazy Taxi-game en het basisidee is nog altijd behoorlijk simpel. Je pikt mensen op, brengt ze zo snel mogelijk naar hun bestemming en probeert onderweg allerlei uitdagingen te voltooien.

Voor mij is dat juist niet per se een nadeel. Ik zie Crazy Taxi: World Tour vooral als een game die je af en toe oppakt. Even een paar ritjes maken, wat uitdagingen proberen te halen en daarna weer verder met de orde van de dag.

Het online gedeelte heb ik tijdens Gamescom nog niet kunnen proberen. Misschien dat daar wat meer moderne mogelijkheden en extra’s in zitten.

Voorlopig ben ik in ieder geval enthousiast. Crazy Taxi is terug en na mijn eerste kennismaking lijkt Sega goed te hebben begrepen waarom het origineel zo leuk was.

Het bericht Crazy Taxi World Tour Preview: terug achter het stuur verscheen eerst op TijdloosGamen.

Stranger Than Heaven is in de basis een verre prequel op de Like a Dragon-serie. Het grootschalige verhaal beslaat een periode van maar liefst vijftig jaar en draait om mannen zonder thuis die wanhopig vechten voor hun plek in de wereld. Het verhaal springt door de tijd en speelt zich af in verschillende historische Japanse decors, waaronder Kokura in 1915, Kure in 1929 en Minami in 1943.

Tijdens mijn speelsessie mocht ik drie verschillende tijdperken uitproberen. Het eerste scenario speelde zich af in Hiroshima in de jaren twintig. Daar nam ik het op tegen een groep Goons. Waar de traditionele RGG-games bekendstaan om hun snelle en hectische beat ’em up-gevechten, is de combat in Stranger Than Heaven duidelijk trager, zwaarder en tactischer.

Tactischer vechten

Je moet de aanvallen van tegenstanders leren herkennen en beter nadenken over het moment waarop je toeslaat. Er zijn verschillende combo’s en het is bijvoorbeeld mogelijk om een tegenstander tegen de grond te werken en op het juiste moment met een kapmes toe te slaan. Ik zou de gevechten niet direct soulslike noemen, maar de manier waarop je aanvallen moet leren herkennen en op het juiste moment moet reageren, doet wel denken aan games uit dat genre.

Je kunt bovendien op verschillende manieren vechten. Zo kun je het met je vuisten opnemen tegen tegenstanders, maar ook een mes, zwaard of stalen pijp gebruiken. Elk wapen heeft zijn eigen voor- en nadelen. Met een stalen pijp ben je bijvoorbeeld een stuk langzamer en is het lastiger om aanvallen te ontwijken. Met een mes beweeg je sneller, maar richt je minder schade aan. Het principe is duidelijk: welk wapen je kiest, heeft invloed op de manier waarop je het gevecht moet aanpakken.

Ook de besturing is anders dan ik gewend ben van de Yakuza-serie. Je bestuurt de linker- en rechterarm afzonderlijk met de schouderknoppen en triggers. Door B in te drukken en vervolgens een van de schouderknoppen, of beide, kun je blokkeren. Met A en een snelle beweging van de stick ontwijk je aanvallen.

Ik had de besturing redelijk snel onder de knie en het eerste gevecht was dan ook snel voorbij. De tegenstanders lagen op de grond en ik kon door naar het volgende scenario.

Het tweede gevecht speelde zich af in een sfeervollere omgeving, dit keer tijdens de schemering. Ik had wat meer wapens om uit te kiezen, maar de tegenstanders waren ook duidelijk sterker. Tussen de vijanden stond bovendien een enorme reus die je met een enkele klap tegen de grond kan werken.

Mijn tactiek was simpel: eerst de kleinere tegenstanders uitschakelen en de grote jongen voor het laatst bewaren. Leuk om te zien is dat ook de omgeving op de gevechten reageert. Zodra omstanders merken dat er een gevecht op komst is, rennen ze weg en reageren ze op wat er om hen heen gebeurt.

De combat heeft duidelijk wat gewenning nodig. Ik vraag me dan ook af of doorgewinterde Yakuza-fans deze nieuwe aanpak direct zullen waarderen. Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet de moeilijkste speler ben en juist wel van wat afwisseling houd. Na wat oefenen wist ik uiteindelijk ook de zwaarste tegenstander neer te krijgen.

Een gevecht dat alles vraagt

Het laatste scenario werd als zeer moeilijk aangemerkt en dat bleek geen overdrijving. Dit was zonder twijfel het lastigste gevecht van de drie. Ik moest het opnemen tegen een oude, getrainde samoerai. Sorry als ik het personage verkeerd omschrijf, maar moeilijk was hij in ieder geval.

Hier moest ik vrijwel alle onderdelen van het nieuwe vechtsysteem gebruiken. Op tijd ontwijken, aanvallen blokkeren en soms simpelweg wegrennen. Ik werd meerdere keren tegen de grond gewerkt en moest met een draai op het laatste moment een slag met een katana zien te ontwijken. Ook ging ik meerdere keren dood.

Als je even niet oplet, volgt er een genadeloze aanval die je in één keer kan uitschakelen. Toch kreeg ik het gevecht na een poging of twintig uiteindelijk onder de knie. Naarmate je langer speelt, begin je de besturing beter aan te voelen. Je leert aanvallen herkennen en kunt daardoor steeds vaker op het juiste moment blokkeren of ontwijken.

Toen ik de samoerai uiteindelijk versloeg, voelde dat dan ook behoorlijk voldaan. Niet omdat het gevecht makkelijk was, maar juist omdat ik merkte dat ik de besturing steeds beter begon te begrijpen.

De nieuwe aanpak voelt in ieder geval goed en deze eerste kennismaking heeft me nieuwsgierig gemaakt naar de uiteindelijke game. De drie scenario’s lieten vooral zien dat Ryu Ga Gotoku Studio met Stranger Than Heaven niet simpelweg hetzelfde trucje opnieuw uitvoert. De combat is anders, het verhaal bestrijkt meerdere periodes en de historische setting geeft de serie een andere uitstraling.

Dit was in ieder geval een goed voorproefje. Helaas moeten we nog even wachten op de volledige game want Stranger Than Heaven staat gepland voor 15 januari 2027 en zal verschijnen op Xbox Series X|S, PS5 en PC Steam.

Het bericht Stranger Than Heaven Preview: een nieuwe richting voor Ryu Ga Gotoku Studio verscheen eerst op TijdloosGamen.

Om 9.00 uur begint mijn presentatie. Miles Tost, lead level designer en ook te zien op het podium tijdens Opening Night Live, opent met een vraag: wat kan een gepensioneerde Geralt uit zijn rustige bestaan halen? Het antwoord is natuurlijk zijn beste vriend Dandelion.

Een nachtmerrie over Dandelion

Geralt wordt na een flink feest wakker uit een nachtmerrie. Waar de rest met een stevige kater zit, heeft de Witcher daar weinig last van. Wel blijft de droom door zijn hoofd spoken. Dandelion speelde er namelijk een belangrijke rol in.

In de droom ziet Geralt een waterput en bloemen. Als hij wakker wordt, bevindt hij zich in een klein vissersdorp bij een pier. Meteen valt op hoeveel werk er aan het uiterlijk van de game is gedaan. Het gras, de voorwerpen in de omgeving en de wereld als geheel zijn veel gedetailleerder dan we gewend zijn van The Witcher 3. Ik krijg nu al zin om zelf te spelen.

Bij de aanlegplaats voor de boten komt Geralt een dorpeling tegen die de luit van Dandelion in zijn handen heeft. De man heeft duidelijk nog een flinke kater en besluit het gevecht met Geralt aan te gaan. Dat loopt voorspelbaar af. Met een klap ligt hij op de grond en Geralt pakt de luit.

Daarna krijgen we gameplay te zien waarin nog duidelijker wordt hoeveel er aan de game is veranderd. De wereld voelt levendiger aan. Er zijn meer NPC’s die allemaal hun eigen bezigheden hebben, kinderen rennen rond en dieren vliegen en rennen door de omgeving. We rijden een stuk met Roach en krijgen ondertussen meer van de omgeving te zien. De hogere detailgraad, ray tracing en nieuwe visuele effecten vallen daarbij direct op.

Het voelt als een volwaardige remaster en het is duidelijk dat er veel werk in de game is gestoken. De wereld komt levendiger over dan voorheen. Stiekem voel ik me daardoor een beetje jaloers op spelers die The Witcher 3 nog voor het eerst gaan ervaren.

Ook de omgeving is anders dan we van de serie gewend zijn. In Songs of the Past bevinden we ons in een gebied dat meer is afgezonderd van de wereld vol geweld, conflicten en oorlog. Hier heeft het leven zich wat vrediger kunnen ontwikkelen.

Op zoek naar Dandelion

We krijgen vervolgens te horen dat Dandelion eigenlijk Julian Alfred Pankratz, Viscount de Lettenhove, heet en afkomstig is uit een rijke familie. Het landhuis waar we naartoe gaan, is zijn ouderlijk huis.

Wanneer Geralt naar binnen loopt, zit daar de grootmoeder van Dandelion. Als Geralt vraagt of hij te vroeg is omdat de tafel nog leeg is, spreekt de grootmoeder haar ergernis uit over haar kinderen die te laat zijn. Dan komt Lilla de Lettenhove binnen, de nicht van Dandelion.

De grootmoeder vindt dat een vrouw tegenover de gast hoort te zitten. Uit protest gaat Lilla naast Geralt zitten. Er ontstaat een gespannen sfeer en de zaal moet lachen wanneer Geralt op zijn gebruikelijke droge manier vraagt of er iets mis is.

Het gesprek gaat al snel over de vermiste Dandelion. Geralt merkt op dat Dandelion meer om zijn luit geeft dan om zichzelf. Het is daarom vreemd dat hij die heeft achtergelaten. Ook de droom komt ter sprake. Geralt vertelt over de waterput, de geur van viooltjes en Dandelion die om hulp roept vanuit de waterput.

Lilla zegt vervolgens dat het geen nachtmerrie is, maar een echte plek in het Vergeten Bos. De grootmoeder wordt boos en verbiedt haar om verder te praten, maar daar trekken ze zich weinig van aan. Ze vertelt uiteindelijk over de legende van de hertog.

We springen daarna een stuk vooruit in de tijd. Miles Tost legt uit dat je in de tussentijd vrij bent om de wereld te verkennen en jezelf voor te bereiden op de reis naar het Vergeten Bos en de waterput.

Een nieuw gevechtssysteem

In The Witcher 3: Wild Hunt – Songs of the Past zijn verschillende onderdelen toegevoegd die ook onderdeel zijn van de Remastered-editie. Zo is er een volledig nieuw vaardigheidssysteem. Omdat The Witcher 3 een RPG is, kunnen spelers Geralt daarmee verder naar hun eigen speelstijl vormen.

Het systeem doet denken aan een klassieke vaardighedenboom, zoals we die ook uit andere RPG’s kennen. De build die tijdens de presentatie wordt gebruikt, is gericht op een zwaardmeester.

Na de korte uitleg over het vaardigheidssysteem gaan we verder met het verhaal. Geralt en Lilla reizen naar The Garden of Thorns. Onderweg krijgen we enkele grappige anekdotes te horen en gaat het gesprek over verschillende legendes, waaronder die van een vervloekte waterput.

Lilla vertelt bewust niet alles. Ze maakt er een grap van dat ze anders niet meer mee mag. Ze heeft genoeg verhalen van Dandelion gelezen om te weten hoe Geralt in elkaar steekt. De zaal kan de opmerking duidelijk waarderen.

We komen vervolgens aan bij The Garden of Thorns, een donkere en duistere plek waar het paard van Lilla duidelijk niets van moet hebben. Het dier vlucht en Geralt en Lilla gaan samen verder de tuin in.

De planten zien er onnatuurlijk uit. De doorns steken overal uit en de omgeving wordt verlicht door een paarse gloed dankzij de viooltjes. Al snel krijgen we met een nieuwe vijand te maken. Een levende plant valt Geralt aan en kan onder de grond verdwijnen om vervolgens op een andere plek weer tevoorschijn te komen.

Miles legt uit dat ook het gevechtssysteem is verbeterd. Daarnaast zijn het camerasysteem en de nauwkeurigheid aangepakt en zijn er verschillende visuele verbeteringen doorgevoerd. Tijdens het gevecht is goed te zien dat Geralt makkelijker kan anticiperen op aanvallen van vijanden. Met Igni en Yrden weet hij de plant uiteindelijk te verslaan.

We gaan verder de tuin in en Geralt ruikt bloed. Even later vinden ze een hert dat door de doornige planten wordt opgegeten. Geralt weet een opening te maken en samen lopen ze verder.

Niet veel later worden Geralt en Lilla door een muur van doorns van elkaar gescheiden. Geralt gaat op zoek naar Lilla en komt onderweg nieuwe vijanden tegen. Filmen is tijdens de presentatie verboden, dus details van deze vijanden kan ik helaas niet allemaal meer benoemen.

Wel wordt duidelijk dat vijanden moeilijker worden en dat verschillende tactieken nodig zijn om ze te verslaan. Tussen het rondlopen en de cutscenes door horen we verschillende stemmen, maar het wordt nog niet duidelijk wie er precies aan het woord is.

Dan verschijnt een nieuw monster, de Swarmion. Het wezen beschermt zichzelf met een zwerm wespen. Geralt heeft hiervoor een nieuw wapen tot zijn beschikking: een ketting waarmee hij de zwerm kan verjagen. Ook dit gevecht vraagt om een andere aanpak. Nadat het monster is verslagen, vindt Geralt Lilla.

De waterput uit de droom

Lilla heeft de waterput gevonden. Het is dezelfde waterput die Geralt in zijn droom zag. Bij de put ligt een dode zwaardvechter. Ze besluiten het lichaam te onderzoeken.

Op dit moment zit ik op het puntje van mijn stoel. De sfeer, muziek en effecten zijn goed op elkaar afgestemd en versterken de scène. Dan gebeurt er iets onverwachts: de zwaardvechter wordt wakker en Geralt wordt door de doorns gevangen.

Lilla lijkt de man te herkennen en neemt een viooltje aan. Geralt waarschuwt haar, waarna ook Lilla door de doorns wordt gevangen. Geralt weet zich los te maken en er volgt een lang zwaardgevecht tussen hem en de mysterieuze zwaardvechter. De filmische muziek maakt de scène compleet.

Na het gevecht zegt Lilla dat het iemand geweest moet zijn. De naam die ze noemt kan ik helaas niet goed verstaan.

Daarna gaan Geralt en Lilla naar de waterput. Het is de plek uit zijn droom, waar Dandelion om hulp riep. Ze dalen af in de put. We krijgen nog enkele filmische beelden te zien, begeleid door muziek en het beeld van kraaien.

Dan verschijnt de titel van de game in beeld.

De presentatie is afgelopen. Applaus.

Nog even wachten op de DLC

Voor The Witcher 3: Wild Hunt – Songs of the Past moeten we nog even geduld hebben. Als voorproefje kunnen spelers op 29 september aan de slag met The Witcher 3: Wild Hunt Remastered.

Eigenaren van de standaardeditie van The Witcher 3 krijgen de uitbreidingen Hearts of Stone en Blood and Wine gratis. Ook kan iedereen die de game al bezit gratis upgraden naar de Remastered-editie.

The Witcher 3: Wild Hunt Remastered verschijnt voor pc, PlayStation 5, Xbox Series X|S en Nintendo Switch 2. De game is daarnaast verkrijgbaar via GOG, Steam, Epic Games Store en Battle.net.

Ik wil CD Projekt RED enorm bedankt voor de uitnodiging en de kans om erbij te mogen zijn.

Het bericht The Witcher 3: Wild Hunt – Songs of the Past: dit zag ik tijdens de presentatie op Gamescom verscheen eerst op TijdloosGamen.

Multiplayer staat centraal tijdens de test

De Closed Network Test richt zich volledig op de online multiplayer. Hoewel de uiteindelijke game ook een singleplayercampagne en een verhaalmodus krijgt, kunnen deelnemers tijdens de test aan de slag met twee competitieve speltypen.

In Pickup Race nemen maximaal zes spelers het tegen elkaar op om binnen een tijdslimiet zoveel mogelijk passagiers af te leveren en daarmee het hoogste geldbedrag te verdienen. De tweede modus, Cops ‘N’ Cabbies, verdeelt spelers over twee teams van drie, die het tegen elkaar opnemen in een kat-en-muisspel. Beide modi zijn speelbaar via Ranked Matches of zelf samen te stellen Custom Matches.

Tijdens de test zijn twee maps beschikbaar en kunnen spelers kiezen uit vier personages en zes voertuigen, die met verschillende upgrades zijn aan te passen. SEGA gebruikt de netwerktest om de stabiliteit van de online servers en de cross-playfunctionaliteit te testen tussen Xbox Series X|S, Xbox op pc, PlayStation 5 en Steam.

Nieuwe trailer toont West Coast-map

Gelijktijdig met de aankondiging van de netwerktest heeft SEGA een nieuwe trailer uitgebracht waarin de West Coast-map centraal staat. Deze locatie is gebaseerd op de westkust van de Verenigde Staten en bevat verschillende herkenbare plekken voor fans van de serie.

Net als in de oorspronkelijke Crazy Taxi-games keren ook bestaande winkelketens terug als bestemmingen. SEGA bevestigt onder meer IHOP en Amoeba Music als locaties die spelers tijdens ritten kunnen bezoeken. Volgens de uitgever krijgen ook de overige World Tour-locaties hun eigen regionale winkels en herkenningspunten.

Crazy Taxi: World Tour verschijnt in 2027 voor Nintendo Switch 2, PlayStation 5, Xbox Series X|S, Xbox op pc en Steam. Tijdens gamescom 2026 is de game speelbaar voor de pers en zijn interviews met regisseur Kenji Kanno op afspraak mogelijk.

Wij kijken er in ieder geval naar uit om tijdens gamescom zelf achter het stuur te kruipen. De multiplayer lijkt een leuke moderne draai te geven aan de klassieke Crazy Taxi-formule, terwijl de herkenbare arcadegameplay gelukkig behouden blijft.

Het bericht SEGA houdt netwerktest voor Crazy Taxi: World Tour in september verscheen eerst op TijdloosGamen.