En toch kregen deze burgers onlangs een koude douche.

De Europese Commissie besloot geen nieuwe wetgeving voor te stellen om te voorkomen dat uitgevers aangekochte games onbruikbaar maken zodra servers worden uitgeschakeld. Volgens de initiatiefnemers werd daarmee opnieuw duidelijk wat veel Europeanen al langer vermoeden: wanneer de belangen van grote bedrijven botsen met die van consumenten, krijgen de bedrijven vaak een stuk makkelijker invloed tot de besluitvorming.

1,3 miljoen burgers versus een handvol lobbyisten

Wat deze kwestie zo bijzonder maakt, is het contrast.

Aan de ene kant staan meer dan 1,3 miljoen Europese burgers die vragen om een simpele bescherming: als een game verkocht wordt, moet deze niet volledig waardeloos worden zodra een uitgever besluit de stekker eruit te trekken.

Aan de andere kant staan lobbyorganisaties van de game-industrie die waarschuwen voor hoge kosten, juridische problemen en technische onmogelijkheden.

Tijdens de livestreams rond de Europese reactie werd meerdere keren gewezen op het grote aantal gesprekken tussen beleidsmakers en vertegenwoordigers van de industrie. Europarlementariërs spraken openlijk hun zorgen uit over de invloed van deze lobbygroepen en de mate waarin hun argumenten terugkeerden in de reactie van de Commissie.

Dat betekent niet automatisch dat er sprake is van corruptie.

Maar het roept wel een ongemakkelijke vraag op:

Waarom voelt het voor zoveel burgers alsof hun stem minder zwaar weegt dan die van bedrijven met miljoenenbudgetten?

De bekende tactiek: overdrijven om verandering tegen te houden

Opvallend is dat tegenstanders van Stop Killing Games vaak hetzelfde argument gebruiken.

Ze stellen dat uitgevers gedwongen zouden worden om servers voor eeuwig online te houden.

Dat klinkt dramatisch.

Het probleem is alleen dat dit niet de kern van het initiatief is.

De campagne vraagt niet om eeuwige ondersteuning. Ze vraagt om een redelijke oplossing wanneer ondersteuning eindigt. Bijvoorbeeld door spelers zelf servers te laten draaien of een spel in een speelbare staat achter te laten.

Veel oudere games doen dit al decennialang.

Toch blijft het beeld bestaan dat consumenten iets onmogelijks eisen.

Het is een bekende lobbystrategie: presenteer de meest extreme interpretatie van een voorstel en bestrijd vervolgens die versie van het verhaal.

Een democratisch probleem

Wat misschien nog zorgwekkender is, is de reactie van verschillende Europarlementariërs.

Niet alleen gamers uitten kritiek op de Commissie. Ook leden van het Europees Parlement deden dat.

Meerdere parlementariërs verklaarden tijdens de bijeenkomst dat zij teleurgesteld waren over de reactie en dat de Commissie volgens hen te weinig initiatief toont om consumentenrechten te versterken.

Dat raakt aan een groter probleem binnen de Europese Unie.

Het Europees Parlement kan niet zelfstandig wetgeving indienen zoals nationale parlementen dat vaak wel kunnen. De Commissie heeft daarin een unieke machtspositie.

Wanneer die Commissie besluit niets te doen, ontstaat al snel het gevoel dat miljoenen handtekeningen uiteindelijk weinig betekenen.

Dat is gevaarlijk voor het vertrouwen in de democratie.

Het gaat niet alleen over games

Veel mensen denken dat dit een discussie is over hobby’s.

Dat is een vergissing.

Games zijn tegenwoordig digitale producten waar consumenten tientallen of zelfs honderden euro’s voor betalen.

De vraag is daarom veel groter:

Wat betekent eigendom nog in een digitale wereld?

Als een bedrijf een product kan uitschakelen nadat het verkocht is, hoeveel bezit de consument dan eigenlijk nog?

Dat vraagstuk beperkt zich niet tot videogames. Het raakt software, digitale diensten, cloudproducten en mogelijk zelfs toekomstige AI-diensten.

De strijd is nog niet voorbij

Ondanks de afwijzende reactie van de Europese Commissie lijkt de discussie nog lang niet voorbij.

Meerdere Europarlementariërs hebben aangekondigd het onderwerp opnieuw aan te kaarten via toekomstige wetgeving, waaronder de Digital Fairness Act.

Dat betekent dat de 1,3 miljoen handtekeningen waarschijnlijk niet in een la verdwijnen.

Maar de hele affaire heeft wel iets blootgelegd.

Niet zozeer een probleem binnen de game-industrie alleen.

Maar een groeiend gevoel onder burgers dat grote bedrijven makkelijker gehoord worden dan de mensen die uiteindelijk hun producten kopen.

En als dat gevoel blijft groeien, dan heeft Brussel een veel groter probleem dan alleen het behoud van videogames.

Het heeft dan een vertrouwensprobleem.

Het bericht Stop Killing Games: hoe lobbyisten meer invloed hebben dan 1,3 miljoen burgers verscheen eerst op TijdloosGamen.

Maar hoe dieper ik in de materie dook, hoe interessanter het werd. De werkelijke revolutie achter 1000Hz draait namelijk helemaal niet om méér frames voor e-sporters. Het gaat juist om iets wat retrofans al decennialang proberen terug te krijgen: de perfecte bewegingsscherpte van een beeldbuis.

Meer Hertz betekent niet automatisch meer fps

Laten we eerst een hardnekkig misverstand uit de wereld helpen: een Super Nintendo-game draait nog steeds op 60 beelden per seconde (of 50Hz, omdat wij in Europa op de tragere Europese PAL-versies speelde). Een PlayStation 1-game of originele Xbox-titel doet dat vaak ook. Een 1000Hz-monitor verandert daar helemaal niets aan. Super Mario World wordt niet ineens duizend keer zo snel en Sonic gaat er geen stap harder door rennen. De brondata blijft exact hetzelfde. Wat wél verandert, is de manier waarop die relatief schaarse beelden op je scherm verschijnen.

Waarom oude CRT-tv’s zo vloeiend aanvoelden

Veel retroliefhebbers zweren nog altijd bij een oude CRT-beeldbuis omdat bewegend beeld “scherper” en “vloeiender” aanvoelt. Dat is geen nostalgische verbeelding, maar puur het verschil in de techniek. Een CRT-tv tekent een beeld heel kort met een elektronenstraal, waarna het scherm direct weer dooft (zwart wordt). Het is een voortdurende cyclus van een fractie van een seconde beeld, gevolgd door een kort zwart moment en daarna pas het volgende frame.

Doordat het beeld steeds even verdwijnt, krijgen je ogen (of de verwerking in je hersenen) nauwelijks de kans om opeenvolgende frames in elkaar te laten overlopen. Het resultaat is een bijzonder scherp bewegend beeld zonder zichtbaar smeereffect.

Om dit probleem aan te pakken bestaat Black Frame Insertion (BFI). Kort gezegd bootsen moderne schermen hiermee een beeldbuis na door kunstmatig zwarte beelden tussen de spelbeelden te plaatsen (Beeld → Zwart → Beeld → Zwart). Het resultaat kan een scherper bewegend beeld.

Moderne LCD-, IPS- en OLED-schermen werken volgens het sample-and-hold-principe. Ze tonen een frame en houden dat vast totdat het volgende frame klaarstaat. Wanneer Sonic razendsnel door Green Hill Zone rent, of wanneer je horizontaal door een shoot-’em-up beweegt, volgen je ogen de vloeiende beweging terwijl het scherm eigenlijk stilstaande beelden laat zien. Juist dat verschil veroorzaakt motion blur in je eigen waarneming.

De vloek en zegen van BFI

Het nadeel is alleen behoorlijk groot. Omdat het scherm een deel van de tijd zwart blijft, zakt de helderheid flink in. Daarnaast zorgt BFI op 60Hz of 120Hz vaak voor een duidelijke flikkering waar sommige mensen hoofdpijn krijgen of er zelfs misselijk en duizelig van worden.

Waarom 1000Hz wél de heilige graal kan zijn

Hoe hoger de verversingssnelheid van een scherm, hoe vaker de pixels per seconde kunnen worden aangestuurd. Waar een 60Hz-scherm vastzit aan relatief lange beeldmomenten, kan een 1000Hz-paneel een seconde opdelen in piepkleine segmenten.

Stel dat een monitor zestig keer per seconde een nieuw frame ontvangt. Tussen frame A en frame B heeft een 1000Hz-monitor genoeg ruimte om het beeld heel kort weer te geven en vervolgens kleine zwarte pulsen toe te voegen. De zwarte periodes kunnen hierdoor veel korter en nauwkeuriger worden afgesteld dan bij traditionele schermen.

Dat brengt iets binnen bereik waar retrofans al jaren naar zoeken: CRT-achtige bewegingsscherpte zonder de heftige flikkering en met veel minder verlies aan helderheid.

Wat betekent dit voor de MiSTer FPGA?

Mijn retrohart ging natuurlijk meteen sneller kloppen bij de gedachte aan de MiSTer FPGA. Kan de DE-10 Nano straks 1000Hz uitsturen? Waarschijnlijk niet. De DE10-Nano-hardware loopt simpelweg tegen harde limieten aan op het gebied van bandbreedte en pixelklokken. Maar dat hoeft gelukkig ook helemaal niet. Een veel realistischer scenario is dat retrohardware zoals misschien een OSSC, RetroTink of een MiSTer, een perfect 60Hz- of 120Hz-signaal uitstuurt, waarna de monitor zelf via interne verwerking extra subframes en ultrakorte zwarte pulsen toevoegt.

Daarvoor zal een fabrikant wel een specifieke “Retro BFI”-modus moeten ontwikkelt. Een BFI die perfect synchroniseert met een 60Hz-signaal, dan zou je in één klap zowel motion blur als de nadelen van huidige BFI-technieken kunnen aanpakken.

Geen wondermiddel, voorlopig

Voordat we massaal een 1000Hz-scherm op het verlanglijstje zetten, blijft dit voorlopig vooral een theoretisch droomscenario. En we weten niet of er ook andere problemen op zullen duiken. Alles valt of staat met de implementatie van de fabrikant. Als de firmware niet goed is afgestemd op lagere invoersignalen, kan dat juist leiden tot extra inputlag, visuele artefacten of een onrustig beeld. Maar als een fabrikant de retrogemeenschap serieus neemt en die enorme bandbreedte inzet voor maximale bewegingsscherpte, dan zou een 1000Hz-monitor uiteindelijk weleens interest kunnen worden voor retrogamers! Ik hoop in ieder geval dat je nu iets meer begrijpt van het nut van een 1000Hz-scherm en nu niet een van de roepers bent die online achter zijn toetsenbord schreeuwt: 1000 frames wat moeten we daar nou mee!

Het bericht Waarom een 1000Hz monitor ook interessant is voor retro gamers verscheen eerst op TijdloosGamen.

De moderne spelcomputer is veranderd van een product in een dienst. En dat is naar mijn mening een serieus probleem.

Sony verkoopt allang niet meer alleen hardware. Het bedrijf verkoopt toegang. Toegang tot online functies, toegang tot digitale aankopen, toegang tot cloudopslag en uiteindelijk zelfs toegang tot je eigen bibliotheek. Dat verschil lijkt klein, maar het verandert fundamenteel wat bezit nog betekent.

De illusie van bezit

Koop je een digitale game via de PlayStation Store, dan koop je in werkelijkheid geen eigendom meer. Hoewel het woord ‘kopen’ suggereert dat een game van jou is, blijkt dat in de praktijk vaak een illusie. Je koopt een licentie die Sony op elk moment kan aanpassen of intrekken. Games verdwijnen regelmatig uit digitale winkels door verlopen licenties of gewijzigde contracten. Als je geluk hebt verdwijnt alleen de online functionaliteit van een game en blijft de game technisch speelbaar, maar in veel gevallen wordt een game volledig onbruikbaar gemaakt.

In presentaties van de ‘Stop Killing Games’-beweging wordt zelfs gesteld dat games soms niet om technische redenen verdwijnen, maar omdat uitgevers vrezen dat spelers anders geen nieuwe titels meer kopen.

Dat klinkt misschien overdreven, maar we hebben dit al vaker gezien. Ubisoft trok eerder al de stekker uit oudere online titels en maakte ze volledig onbruikbaar, zoals The Crew. Die game werd zelfs verwijderd uit de bibliotheken van gebruikers. Maar ook Nintendo is er niet vies van. Het bedrijf sloot de complete digitale winkels van de Wii U en Nintendo 3DS omdat gebruikers te lang op oudere hardware bleven hangen en Nintendo spelers richting de Switch wilde bewegen. Google Stadia verdween volledig van de markt en daarmee verdween ook de complete digitale bibliotheek van gebruikers.

De tolpoort van de poortwachter

Bij fysieke games had je tenminste nog iets tastbaars. Een disc werkte twintig jaar later vaak nog steeds. Je kon een game uitlenen, verkopen of tweedehands kopen voor een normale prijs. Dat model staat inmiddels zwaar onder druk. Sony stimuleert digitale verkoop al jaren agressief. Niet alleen via de PlayStation Store, maar ook via consoles zonder discdrive.

En precies daar zit misschien wel het grootste gevaar.

Zodra fysieke media verdwijnen, verdwijnt ook concurrentie. Een digitale PlayStation-game koop je dan uitsluitend via Sony zelf. Geen aanbiedingen van lokale winkels, prijsstunts van webshops, tweedehandsmarkt of budgetbakken. Alleen de prijs die Sony bepaalt.

Wie vandaag de PlayStation Store opent ziet al hoe dat eruitziet. Digitale games van jaren oud zijn in veel gevallen zelfs duurder geworden. Waar je een paar jaar geleden nog 59,99 euro betaalde voor een grote release, ligt die prijs tegenwoordig regelmatig op 79,99 euro. Terwijl fysieke versies vaak voor een fractie van dat bedrag in winkels liggen. Het ontbreken van echte digitale concurrentie houdt prijzen kunstmatig hoog.

Op pc bestaat dat probleem veel minder dankzij concurrerende winkels als Steam, GOG, Epic Games Store en Humble Bundle. Het zijn platforms die soms al decennialang bestaan en waar games die je jaren geleden kocht nog steeds opnieuw te downloaden zijn op moderne hardware. Op consoles blijft de fabrikant de poortwachter. Dat betekent vaak dat oudere games niet meer werken op nieuwe systemen of opnieuw gekocht moeten worden.

Daar komt nog iets bij. Online spelen, iets dat op pc al decennialang gratis is, zit op consoles achter een betaalmuur. Wie op PlayStation met vrienden wil gamen moet een PlayStation Plus-abonnement afsluiten. Dat abonnement is de afgelopen jaren fors duurder geworden. Je betaalt dus niet alleen honderden euro’s voor de hardware en tientallen euro’s per game, maar ook nog jaarlijks een flink bedrag om multiplayer überhaupt te mogen gebruiken.

Dat was vroeger nog te verdedigen toen online infrastructuur nieuw was. Inmiddels voelt het vooral als een tolpoort.

De rekening komt bij de gamer terecht

Waarom wordt het steeds duurder? Omdat beursgenoteerde bedrijven elk jaar meer winst moeten laten zien, aandeelhouders tevreden moeten houden en op papier moeten blijven groeien. Maar de piek lijkt voorbij. Tijdens de coronaperiode beleefde de game-industrie recordjaren, maar inmiddels lopen gebruikersaantallen terug. Studio’s sluiten, duizenden werknemers verliezen hun baan en uitgevers proberen die tegenvallende groei op te vangen met hogere prijzen en duurdere abonnementen.

En met de opkomst van apparaten als de Steam Deck krijgt Sony voor het eerst serieuze concurrentie buiten het traditionele consolemodel. De PlayStation 4 is nog steeds enorm populair en veel spelers zien nauwelijks reden om een PlayStation 5 aan te schaffen. Ondertussen stappen steeds meer gamers over naar pc of handheld pc’s, simpelweg omdat die meer vrijheid bieden.

Altijd online, altijd afhankelijk

Ondertussen worden consoles steeds afhankelijker van permanente online controle. Games ontvangen verplichte patches van tientallen gigabytes. Accounts moeten gekoppeld blijven. Voor sommige titels werkt zelfs de singleplayer niet zonder verificatie via internet. Sony experimenteert al langer met systemen die periodiek online contact vereisen voor licentiecontrole. Als die ontwikkeling doorzet, kan de PS6 zomaar een apparaat worden dat zichzelf beperkt zodra het langere tijd geen verbinding met Sony’s servers heeft gemaakt.

En stel je voor dat Sony besluit nieuwe voorwaarden door te voeren. Dat gebeurt nu al regelmatig. Akkoord gaan is verplicht. Doe je dat niet, dan verlies je toegang tot online functies, aankopen of zelfs je account. Het bizarre is dat consumenten dit normaal zijn gaan vinden. Stel je voor dat een autofabrikant plotseling nieuwe voorwaarden eist voordat je de motor nog mag starten.

Toch accepteren miljoenen spelers het zonder protest.

Het meest opvallende is misschien nog wel dat consoles ooit juist populair werden door hun eenvoud. Geen gedoe zoals op pc. Gewoon spelen. Inmiddels zijn moderne consoles veranderd in streng gecontroleerde ecosystemen waarin de gebruiker steeds minder vrijheid heeft. Je mag niet zelf bepalen waar je games koopt, hardware niet vrij aanpassen, software niet buiten de goedgekeurde winkel installeren. Zelfs back-ups maken van aangekochte content wordt steeds ingewikkelder.

Sterker nog, wie savegames veilig wil back-uppen via de cloud, is afhankelijk van een PlayStation Plus-abonnement. Op de PS5 is het niet eens mogelijk om savegames simpelweg naar een externe schijf te kopiëren en ze daarna op een andere console terug te zetten. Daarvoor moet je gebruik maken van Sony’s abonnementsdienst.

Het vrije alternatief lonkt

De ironie is dat pc-gaming, ooit gezien als het ingewikkelde alternatief, tegenwoordig op veel vlakken juist vrijer is. Games zijn goedkoper, online spelen is gratis, mods zijn toegestaan en je bent niet volledig afhankelijk van één fabrikant. Zelfs oude games blijven speelbaar dankzij communitypatches en onafhankelijke platforms als GOG.

Daarbij is de Steam Machine in aantocht. Dit is een pc, gemaakt door Valve. Hoewel het komt geïnstalleerd met Linux, ben je vrij om ermee te doen wat je wil. Dat betekent naast modden, mods installeren, andere platforms dan Steam gebruiken (dus ook GOG, Ubisoft en zelfs Epic Games), ook gewoon Windows op het apparaat mag installeren als je wil. Dat is precies de openheid die gamers willen en die we nodig hebben en waarom de pc (of Steam Machine) een veel logischere keuze is.

Natuurlijk zal de PlayStation 6 technisch indrukwekkend worden. Snellere hardware, ray tracing, AI-upscaling en waarschijnlijk weer een handvol sterke exclusives. Maar op een bepaald moment moet de vraag gesteld worden hoeveel vrijheid consumenten nog willen inleveren voor iets mooiere graphics.

Want wat koop je straks eigenlijk nog? Een spelcomputer, of slechts toestemming om tijdelijk gebruik te maken van een gesloten systeem waar iemand anders alle regels bepaalt?

Uiteindelijk moeten we onszelf de vraag stellen: waar gaat gamen eigenlijk over? Als je de marketingmachines van Sony mag geloven, draait de toekomst uitsluitend om meer teraflops, complexere raytracing en nog hogere resoluties. Maar voor de echte gamer gaat het daar nooit over.

De mooiste herinneringen worden niet gevormd door de scherpte van een schaduw of de framerate van een explosie. Ze worden gevormd door de avonturen die we beleven, de werelden waarin we verdwalen en de vriendschappen die we sluiten. Echte gamers zeuren niet online over welk apparaat de meeste ‘power’ heeft; ze gamen. Je hoort hen niet schreeuwen over waarom hun hardware superieur is, want ze zijn te druk met genieten van de game zelf.

Maar dat genieten wordt steeds vaker gegijzeld door een model dat draait om controle in plaats van passie. De keuze voor een open alternatief, zoals de nieuwe Steam Machine, is dan ook geen keuze tegen graphics, maar een keuze vóór eigendom. Het is de vrijheid om je passie te delen met vrienden zonder dat daar een maandelijks tol-abonnement tussen zit. Het is de zekerheid dat je bibliotheek over tien jaar nog steeds van jou is.

De PlayStation 6 zal ongetwijfeld een technisch hoogstandje zijn. Maar in een wereld waar je misschien wel voor 1000 euro slechts “toestemming” koopt om tijdelijk mee te mogen doen in Sony’s speeltuin, terwijl er vrije, krachtige alternatieven klaarluisteren, is de conclusie onvermijdelijk. Je moet tegenwoordig wel heel erg gek zijn om nog een PS6 te willen.

Het bericht Je moet wel gek zijn om een PS6 te willen verscheen eerst op TijdloosGamen.

Waar mijn originele Switch jarenlang moeiteloos meeging dankzij een combinatie van interne opslag en een ruime microSD-kaart, loop ik bij de Switch 2 al snel tegen grenzen aan. En dat heeft minder te maken met luxe, en meer met hoe het platform tegenwoordig is ingericht.

Van cartridges naar downloads

De verschuiving is duidelijk zichtbaar. Waar fysieke games vroeger grotendeels compleet op cartridge stonden, zien we nu nog alleen zogenaamde ‘game key cards’. In de praktijk betekent dit dat de volledige game alsnog gedownload moet worden.

Dat is op zichzelf geen nieuw fenomeen. Ook op andere platformen is dit al jaren de standaard. Maar bij een hybride console als de Switch 2, die juist ontworpen is voor flexibiliteit en draagbaarheid, voelt het als een mismatch.

Grote titels zoals Final Fantasy, Resident Evil en Persona nemen al snel tientallen tot meer dan 100 GB in beslag. Dat legt direct druk op de beschikbare opslagruimte. Zelfs met een extra microSD Express-kaart van 256 GB blijkt de ruimte beperkt.

Keuzes die je niet wilt maken

In de praktijk betekent dit dat je voortdurend moet kiezen: welke games installeer je, en welke niet? Voor een speler die meerdere titels tegelijk speelt (of, in mijn geval, ook games moet reviewen), is dat een structureel probleem.

Games die je ‘altijd bij je wilt hebben’, zoals Mario Kart, Animal Crossing of Zelda, concurreren ineens met recente releases. Het gevolg is dat titels blijven liggen, simpelweg omdat ze te veel ruimte innemen.

Dat wringt, zeker bij een platform dat juist bekendstaat om zijn toegankelijkheid en pick-up-and-play karakter.

Opslag wordt een kostenpost

Daar komt bij dat opslag niet alleen schaars is, maar ook steeds duurder wordt. De prijzen van microSD Express-kaarten liggen aanzienlijk hoger dan bij de vorige generatie. Dit sluit aan bij een bredere trend binnen de industrie. Opslag en infrastructuur worden duurder, mede door de groeiende vraag naar datacenters en AI-toepassingen. Dat heeft directe gevolgen voor consumenten, die steeds dieper in de buidel moet tasten om hun bibliotheek bruikbaar te houden.

De afhankelijkheid van diensten

Misschien nog belangrijker is de afhankelijkheid die hiermee ontstaat. Een fysieke game is niet langer een volledig product, maar een toegangsbewijs tot een download en dat zorgt niet alleen voor een Nintendo Switch 2 opslag probleem, het roept ook vragen op over de lange termijn. Wat gebeurt er als servers offline gaan? Hoelang blijven games beschikbaar? En in hoeverre ‘bezit’ je nog wat je hebt gekocht?

De industrie beweegt al langer richting een dienstmodel, iets wat we eerder zagen bij cloudgaming en abonnementsdiensten. Zoals eerder beschreven bij de opkomst van streamingplatformen, verschuift de controle steeds meer van gebruiker naar aanbieder.

Een console die je minder vaak meeneemt

Het effect is merkbaar in het dagelijks gebruik. Waar de originele Switch jarenlang standaard meeging, bijna als een smartphone, blijft de Switch 2 steeds vaker thuis.

Niet omdat de hardware tekortschiet, maar omdat de praktische drempel hoger ligt. Games moeten worden beheerd, downloads kosten tijd en ruimte, en spontane speelsessies worden minder vanzelfsprekend.

Dat is misschien wel de grootste verandering: niet technisch, maar in gebruik.

Vertrouwen in de toekomst

De vraag is hoe houdbaar dit model is. Als opslag duurder wordt, games groter blijven en fysieke media verder verdwijnen, komt de balans onder druk te staan.

Voor spelers die waarde hechten aan eigendom en duurzaamheid, de mogelijkheid om een console over tien of vijftien jaar nog te gebruiken, voelt de huidige richting onzeker.

Dat betekent niet dat de Switch 2 geen sterk platform kan zijn. Maar het vraagt wel om keuzes van Nintendo die verder gaan dan hardware alleen.

Conclusie

De Nintendo Switch 2 laat zien hoe de industrie verandert. Grotere games, digitale distributie en afhankelijkheid van diensten zijn geen uitzondering meer, maar de norm. De vraag is alleen of dat past bij wat de Switch ooit zo sterk maakte. Maar vooral het Nintendo Switch 2 opslag probleem begint bij mij te knellen.

Het bericht Het opslagprobleem van de Nintendo Switch 2 begint te knellen verscheen eerst op TijdloosGamen.

In Europa komt de standaard PS5 straks uit op €649,99, terwijl de Digital Edition €599,99 gaat kosten. De krachtigere PlayStation 5 Pro stijgt naar €899,99. Ook accessoires ontsnappen niet aan de prijsdruk: de PlayStation Portal gaat naar €249,99.

Volgens Sony zijn de prijsstijgingen het gevolg van “aanhoudende druk in de mondiale economie”. Daarmee doelt het bedrijf onder meer op inflatie en schaarste in componenten zoals werkgeheugen.

Hogere prijzen, minder duidelijke meerwaarde

De huidige generatie consoles werd geïntroduceerd als krachtige, relatief betaalbare systemen. Inmiddels ligt de instapprijs voor een PS5 dicht bij die van een degelijke game-pc. Met de komst van een Pro-model loopt dat verschil verder op.

Daarmee verschuift de discussie: wat koop je precies nog?

Een console biedt nog altijd gebruiksgemak en toegang tot exclusieve titels. Tegelijkertijd zijn veel van die voordelen de afgelopen jaren minder uniek geworden. Games verschijnen vaker gelijktijdig op meerdere platformen en diensten, terwijl digitale distributie de standaard is geworden.

Van bezit naar toegang

De prijsverhoging valt samen met een bredere trend in de industrie: de verschuiving van bezit naar toegang. Games worden steeds vaker digitaal aangeschaft of via abonnementen gespeeld. In beide gevallen is er geen sprake meer van traditioneel eigendom.

Cloudgaming speelt daarin een belangrijke rol. Diensten waarbij games op externe servers draaien maken het mogelijk om zonder console te spelen, zolang er een stabiele internetverbinding is. Dat idee bestaat al langer en werd eerder gepresenteerd als alternatief voor dure hardware .

Voor spelers betekent dit meer flexibiliteit, maar ook minder controle. Toegang tot games is afhankelijk van platformen, licenties en beschikbaarheid, dat zijn factoren waar de gebruiker weinig invloed op heeft.

Kritiek op koers van de industrie

De combinatie van stijgende hardwareprijzen en het verdwijnen van traditioneel eigendom zorgt voor toenemende kritiek onder gamers. Waar consoles ooit een relatief afgesloten ecosysteem boden waarin gekochte games lokaal draaiden, verschuift de macht steeds meer richting platformhouders.

Dat maakt prijsverhogingen gevoeliger. Niet alleen omdat de hardware duurder wordt, maar ook omdat het gevoel van eigenaarschap afneemt.

Kantelpunt voor consoles

De vraag is niet of consoles verdwijnen, maar wel hoe hun rol verandert. Zolang exclusieve titels en gebruiksgemak een rol spelen, blijft er een markt. Tegelijkertijd groeit het aantal alternatieven snel.

De recente prijsverhoging van de PS5 laat zien dat traditionele consoles duurder worden, terwijl de industrie juist beweegt richting modellen waarin hardware minder centraal staat.

Voor consumenten betekent dat een duidelijke afweging: investeren in een gesloten ecosysteem, of kiezen voor flexibiliteit, met alle nadelen die daarbij horen.

TijdloosGamen blijft de focus juist leggen op games en hardware die je daadwerkelijk bezit, in plaats van alleen toegang toe krijgt. Daarom zullen we niet alleen de nieuwste games bespreken, maar juist ook de klassiekers op oudere systemen.

Het bericht Sony verhoogt PS5-prijzen wereldwijd, discussie over nut van consoles laait verder op verscheen eerst op TijdloosGamen.

Wonderful Neoran Valley

Het spel combineert twee populaire genres: monstercollectors en roguelites. In plaats van wezens simpelweg te vangen, moet de speler ze overtuigen om zich bij het team aan te sluiten. Dat gebeurt via dialogen en interacties, waarbij elke soort andere voorkeuren en reacties heeft.

De gevechten zijn turn-based en draaien sterk om planning. De hoofdpersoon heeft namelijk de mogelijkheid om de intenties van vijanden een paar beurten vooruit te zien. Daardoor ontstaat een systeem waarin spelers hun team en acties vooruit moeten plannen om efficiënt door een run te komen.

Tijdens elke tocht door de vallei worden nieuwe Neoran, items en combinaties ontdekt. Volgens de ontwikkelaars ligt de nadruk op team-synergie, waarbij verschillende wezens elkaar versterken met unieke combinaties van vaardigheden.

Mia & Mio

Mia & Mio is een verhalende adventuregame waarin een jonge heks en haar kat samen op reis gaan. Nadat Mia’s moeder overlijdt, blijven het meisje en haar beschermende kat Mio alleen achter. Samen trekken ze door een wereld waar heksenjachten nog altijd een rol spelen.

De game wisselt tussen twee perspectieven. Als Mio verken je de omgeving en observeer je de wereld vanuit het standpunt van de kat. Wanneer Mia een dorp bereikt, probeer je onderdak te vinden en help je bewoners met kleine taken om de nacht door te komen.

Opvallend is dat het spel bewust geen gevechten of dood bevat. De nadruk ligt op gesprekken, keuzes en kleine activiteiten die bepalen hoe Mia zich ontwikkelt tijdens haar reis. Volgens de maker moet het vooral een rustige en emotionele ervaring worden.

Bruma

In Bruma speel je als Luna, een kat die op zoek gaat naar de verloren herinneringen van haar menselijke vriend. Die herinneringen zijn verspreid door een stad die inmiddels grotendeels verlaten is en wordt bewoond door verschillende clans van zwerfdieren.

De game volgt een klassieke metroidvania-structuur, met acht onderling verbonden gebieden die geleidelijk toegankelijk worden naarmate de speler nieuwe vaardigheden verkrijgt. Daarbij ligt de nadruk niet zozeer op gevechten, maar vooral op verkenning, stealth en puzzels.

Een bijzonder element is dat bepaalde locaties zowel in het heden als in herinneringen uit het verleden kunnen worden bezocht. Tijdens deze herinneringen verandert Luna tijdelijk in een jongere versie van zichzelf, wat nieuwe routes en interacties mogelijk maakt.

Fuzz & Dizzy: Part-Time Heroes

Fuzz & Dizzy: Part-Time Heroes is een cartoonachtige RPG over twee halfbroers die als postbezorgers werken. Hun dagelijkse route loopt echter zelden volgens plan, waardoor ze voortdurend in onverwachte avonturen terechtkomen.

Het gevechtssysteem combineert klassieke turn-based mechanics met timing-gebaseerde acties. Spelers kunnen aanvallen versterken door op het juiste moment knoppen in te drukken, vergelijkbaar met systemen uit games als Mario & Luigi en Paper Mario.

Buiten de gevechten bestaat de gameplay uit verkennen, korte platformsecties en lichte puzzels. Het project wordt grotendeels ontwikkeld door één ontwikkelaar, die via Kickstarter vooral extra tijd en middelen wil financieren om de game verder uit te bouwen.

BIT.TRIP RERUNNER (Switch 2-port)

Met BIT.TRIP RERUNNER wil studio Choice Provisions een nieuwe versie van hun ritmeplatformer naar de Nintendo Switch 2 brengen. De oorspronkelijke serie begon ooit op Nintendo-platforms, en deze campagne moet ervoor zorgen dat het nieuwste deel ook op de nieuwe hardware verschijnt.

De game bouwt voort op het klassieke concept van de serie: snelle platformactie die sterk is gekoppeld aan muziek en ritme. Bestuur opnieuw CommanderVideo, die automatisch vooruit rent terwijl obstakels en sprongen nauwkeurig op de beat moeten worden uitgevoerd.

Naast het hoofdspel bevat RERUNNER ook een uitgebreide level editor, waarmee spelers eigen levels kunnen maken en delen. Volgens de ontwikkelaars heeft het team inmiddels tientallen games uitgebracht, waardoor het porteren naar een nieuw platform een relatief bekend proces is.

Kickstarter-campagnes voor gamers

Kickstarter-campagnes geven vaak een vroege blik op projecten die nog jaren van hun release verwijderd zijn. Voor spelers betekent dat vooral een kans om nieuwe ideeën te ontdekken voordat ze bij grote uitgevers terechtkomen.

Tegelijk blijft crowdfunding altijd een risico: projecten kunnen vertraging oplopen of veranderen tijdens ontwikkeling. Toch blijkt Kickstarter voor veel indieontwikkelaars nog steeds een manier om games te realiseren die anders misschien nooit zouden verschijnen.

Het bericht 5 interessante Kickstarter-games die je nu kunt backen verscheen eerst op TijdloosGamen.

Vooral Sega en Nintendo lieten zien dat de industrie op het punt stond een nieuwe fase in te gaan. De eerste details van de Dreamcast verschenen, Nintendo onthulde de vernieuwde Game Boy met kleurenscherm en verschillende grote releases onderstreepten dat games steeds ambitieuzer werden.

Sega bereidt de volgende generatie voor

Voor Sega was 1998 een cruciaal jaar. De Sega Saturn had moeite om het tempo van Sony’s PlayStation bij te houden en het bedrijf wist dat er snel iets nieuws moest komen. Achter de schermen werkte Sega daarom al aan een compleet nieuw systeem: de Dreamcast (en de TRIP accelerator).

Opvallend was dat Sega niet alleen naar consolehardware keek. Het bedrijf maakte bekend dat het meer nadruk wilde leggen op de pc-markt. Er werd zelfs een speciale divisie opgericht die zich moest bezighouden met pc-games. Het idee was dat titels niet alleen naar consoles zouden komen, maar ook naar Windows-systemen.

Dat sloot goed aan bij de plannen rond de Dreamcast. Sega werkte namelijk samen met Microsoft om een aangepaste versie van Windows CE op de nieuwe console te laten draaien. Voor ontwikkelaars moest dat het porten van pc-games daarmee aanzienlijk eenvoudiger worden.

Het was een vooruitstrevend idee voor die tijd. In een periode waarin consoles en pc’s nog sterk gescheiden werelden waren, probeerde Sega beide platforms dichter bij elkaar te brengen. Achteraf gezien was dat een vroege stap richting de huidige industrie, waarin multiplatformontwikkeling de norm is.

Nintendo geeft de Game Boy een kleurinjectie

Waar Sega vooruit keek naar een nieuwe generatie consoles, bleef Nintendo trouw aan een formule die al bijna tien jaar werkte: de Game Boy.

Toch kreeg het systeem in 1998 een belangrijke upgrade. Nintendo onthulde de Game Boy Color, een verbeterde versie van de handheld die voor het eerst kleur naar het draagbare platform bracht. De resolutie bleef grotendeels gelijk aan het origineel, maar dankzij het kleurenscherm kregen bestaande en nieuwe games een compleet andere uitstraling.

Een belangrijk detail was dat Nintendo ervoor koos om het systeem volledig compatibel te maken met de bestaande Game Boy-bibliotheek. Spelers konden hun oude cartridges gewoon blijven gebruiken, terwijl nieuwe titels speciaal voor de Game Boy Color werden ontwikkeld.

Dat bleek een slimme zet. De enorme bestaande gamecatalogus bleef relevant, terwijl ontwikkelaars tegelijk nieuwe mogelijkheden kregen om visueel ambitieuzere handheldgames te maken.

Grote releases laten zien waar games heen gaan

Naast hardware draaide maart 1998 ook om nieuwe games. De industrie zat midden in een periode waarin ontwikkelaars experimenteerden met nieuwe genres en technieken.

Een opvallende release was Parasite Eve op de PlayStation. De game combineerde elementen uit role-playing games met survival horror en speelde zich af in een moderne setting. Dat was destijds vrij ongebruikelijk, aangezien veel RPG’s nog sterk leunden op fantasywerelden.

De titel liet ook zien hoe cinematic videogames langzaam werden. Realistische locaties, uitgebreide cutscenes en een volwassen verhaal waren duidelijke tekenen dat de industrie zich ontwikkelde richting grotere, filmachtige producties.

Een industrie in beweging

Sega experimenteerde met een nieuwe console en achteraf weten we dat ze met een upgrade van de Saturn bezig waren terwijl ze ook toenadering zochten tot de pc-wereld. Nintendo moderniseerde zijn meest succesvolle handheld zonder de bestaande basis los te laten zoals we nu ook met de Switch en de Switch 2 zien. Tegelijkertijd verschenen er games die lieten zien dat ontwikkelaars steeds meer ambitie kregen.

Het zijn precies dit soort momenten in de tijd die achteraf interessant is geworden. Niet omdat er meteen een revolutie plaatsvond, maar omdat de fundamenten werden gelegd voor wat later zou volgen: nieuwe consoles, grotere producties en een industrie die nog altijd groter en groter wordt.

Het bericht Gaming nieuws maart 1998: Sega Dreamcast, Game Boy Color en nieuwe games verscheen eerst op TijdloosGamen.

Toch heb ik een zwak voor Razer. Vooral hun muizen gebruik ik al jaren en ook hun toetsenborden staan bekend om hun kwaliteit. Zeker beter dan mijn Corsair K100, die ondanks goed onderhoud zomaar uitviel. In de testhoek bij de kringloop tilde ik het toetsenbord op. Massief, zwaar en meteen een vertrouwd gevoel. “Zo dan, dat is nog eens een toetsenbord,” zei ik hardop. Lars, die de elektrahoek draait, knikte meteen mee.

Na een snelle check bleek dit model nog altijd zo’n zestig euro waard te zijn. Lars stelde voor: “Of ik maak hem schoon en je betaalt er dertig euro voor, of je neemt hem in deze staat mee voor vijftien.” Uiteindelijk kreeg ik hem voor een tientje mee. Voor dat bedrag kon ik dit avontuur niet laten liggen.

De schoonmaakactie

Het was een zonnige nazomerdag, dus ik besloot direct aan de slag te gaan. Bij de Action haalde ik een matzwarte spuitbus, schoonmaakspullen en een emmer. Eenmaal thuis maakte ik eerst een foto van het toetsenbord zodat ik de keycaps later weer goed terug kon plaatsen.

De toetsen gingen in een emmer sop, terwijl ik zelf met een tandenborstel en schoonmaakmiddel het toetsenbord te lijf ging. Aangekoekt vuil en zelfs oude kattenharen verdwenen laag voor laag. Daarna nog een poetsdoek eroverheen en rustig laten drogen. Vervolgens plakte ik alles af dat niet geraakt mocht worden door de verf.

Nieuwe verflaag

De goedkope matzwarte spuitbus bleek een gouden greep. Ik legde het toetsenbord in een doos en spoot er een egale laag overheen. Tot mijn verrassing sloot de kleur perfect aan bij het origineel. Na een half uurtje drogen in de zon volgde een tweede laag en daarna nog een derde. Het resultaat was strak, professioneel en nauwelijks te onderscheiden van fabriekswerk.

De toetsen uit de emmer zagen er na het schoonmaken weer verrassend fris uit. Geen serieuze slijtage, alleen sporen van intensief gebruik die helemaal verdwenen na een flinke poetsbeurt. Ik liet ze verder drogen in de zon, klaar om straks weer op hun plek te klikken.

Het resultaat

Na een kop thee en wat geduld begon ik met het terugplaatsen van de toetsen. Toets voor toets klikte ik terug in de behuizing. Het verwijderen van de tape liet zien hoe goed de nieuwe verflaag aansloot. Binnen een half uur stond er ineens een toetsenbord dat bijna nieuw oogde.

Op mijn pc werd de Razer BlackWidow direct herkend. Met de officiële software werkte alles zoals het hoort. Op mijn tweede setup in het kantoor staat nu een toetsenbord dat straalt alsof hij net uit de doos komt. Mijn gamemaatje Gerald, die mee had geholpen, was net zo verrast. De rest van de middag hebben we gegamed: hij op de ‘refurbished’ Razer, ik achter mijn vertrouwde Corsair. Maar stiekem keek ik steeds met een glimlach naar dat BlackWidow Elite-toetsenbord dat ik voor een tientje uit de kringloop had gered.

Waarom dit de moeite waard is

Een Razer BlackWidow toetsenbord schoonmaken en refurbishen kost wat tijd, maar je krijgt er een bijna nieuw gaming toetsenbord voor terug. Het laat zien dat kringloopvondsten meer zijn dan rommel: soms is het gewoon gaming gear met een tweede leven. Voor een paar euro en wat geduld had ik een topstuk in huis, dat nog jarenlang mee kan. Met dank aan Gerald voor het helpen en Lars van de Rataplan voor het altijd weer enthousiast aanbieden van games en elektra als ik aan het rondsnuffelen ben.

Het bericht Razer BlackWidow schoonmaken: mijn kringloopvondst kreeg een tweede leven verscheen eerst op TijdloosGamen.

Een droom? Misschien. Maar stel je eens voor wat er zou gebeuren als SEGA wél de sprong waagt? Hoe zou ik dan willen dat deze console eruit zou zien.

Een console gebouwd op vrijheid

Waar Sony, Microsoft en Nintendo vasthouden aan gesloten systemen, zou SEGA het anders kunnen doen. Denk aan een platform dat fysieke media eert, digitale eigendom opnieuw definieert, én modulair is opgebouwd.

Een systeem dat draait om keuzevrijheid en echte eigendom. Geen ‘je mag het spelen zolang wij het toestaan’, maar een console waar jij bepaalt hoe en wanneer je speelt.

Drie manieren om games écht te bezitten

Stel je een toekomst voor waarin je op drie manieren games kunt bezitten:

• Disc-games via een externe Blu-ray drive. Perfect voor verzamelaars en behoud van klassiekers.
• M.2 SSD-cartridges — razendsnelle, verwisselbare opslagmodules. Fysiek eigendom met moderne snelheid.
• Digitale blockchain-games — volledig jouw bezit. Verhandelbaar, verkoopbaar, en met een kleine fee die direct naar de ontwikkelaar gaat en naar de platformhouder wat een win-win-win creëert voor de gebruiker, ontwikkelaar en uitgever.

Het is dus een model dat iedereen ten goede komt: spelers, ontwikkelaars én uitgevers.

Digitale eigendom met échte waarde

De grootste revolutie van mijn nieuwe visie op SEGA’s nieuwe console zou wel eens kunnen schuilen in de manier waarop ik digitale eigendom zou regelen. In plaats van tijdelijke toegang via een account, bezit je de game écht dankzij reeds bestaande blockchaintechnologie.

Elke digitale licentie is gekoppeld aan een NFT: een unieke token die jouw eigendom bewijst. Deze bevat informatie zoals de game-ID, jouw wallet-adres, en eventueel extra metadata zoals regio of versie. Maar het wordt pas écht interessant bij doorverkoop.

Wanneer je een game overdraagt, wisselt de NFT automatisch van eigenaar. Via een slim contract (smart contract) wordt direct een eerlijke vergoeding geregeld en dat zonder tussenkomst van een derde partij.

Eerlijke verdeling, transparant geregeld

Bij elke verkoop of overdracht zou ik dan een kleine fee berekenen, die automatisch wordt verdeeld:

• Minimum fee: $3 — netjes verdeeld tussen developer, uitgever en platform (elk 33%).
• Hogere prijzen? Dan geldt een percentage, bijvoorbeeld 5% van de verkoopprijs.

Zo krijgen makers ook bij tweedehandsverkoop hun eerlijke deel, zonder dat spelers het gevoel hebben dubbel te betalen en geef je ze het gevoel dat je bijdragen aan de industrie zonder dat er iets van ze wordt afgenomen zoals nu het geval vaak is. En omdat het automatisch gebeurt via de blockchain, is het systeem transparant en moeilijk te misbruiken.

Voorbeeld:

Verkoop je een game voor $70? Dan gaat er $3,50 naar het fee-systeem. Ieder van de drie partijen ontvangt $1,17.

Bij een goedkopere game van $40 blijft de minimum fee gelden ($3), dus elk ontvangt $1.

Dit model zorgt ervoor dat digitale eigendom écht werkt zoals fysieke eigendom: je kunt het kopen, houden, verkopen of weggeven — mét behoud van rechten en beloningen voor de makers.

Wettelijk grijs gebied, maar met potentie

Natuurlijk zijn er nog juridische vragen. BTW en inkomstenbelasting bij digitale doorverkoop verschillen per regio. Maar over het algemeen geldt:

• Particulier verkoopt aan particulier: meestal vrij van btw.
• Verkoop via een platform: het platform moet btw afdragen over de fee, niet de volledige verkoopprijs.
• Regelmatig handelen? Dan kan het als inkomen worden gezien, maar kun je per regio afbakenen met bijvoorbeeld een maximaal aantal transacties per maand.

Deze aanpak vereist dus duidelijke richtlijnen, maar biedt tegelijkertijd ongekende mogelijkheden voor een eerlijke digitale markt.

De technologie achter het systeem

Technisch gezien is het uitvoerbaar. Via snelle blockchain-platformen zoals Polygon of Solana kunnen deze NFT-licenties worden beheerd. Smart contracts regelen de overdracht, de betaling én de verdeling van de fee in één handeling en zonder vertraging.

SEGA zou ook een eigen storefront kunnen bouwen, compleet met reviews, zoekfilters, en een soepele UI. Denk aan een “SEGA Chain Store”, waarin bezit, verkoop en beloning op natuurlijke wijze samenkomen.

Hardware die grenzen verlegt

Wat deze denkbeeldige SEGA-console pas écht revolutionair zou maken, is brute kracht en flexibiliteit onder de motorkap. Niet alleen zou mijn SEGA met een snelle CPU, ontworpen in samenwerking met AMD voor een optimale balans tussen prijs en performance, het zou ook iets zeldzaams in de consolewereld moeten krijgen: een royale, open toegankelijke FPGA-chip.

Deze chip biedt bijna ongelimiteerde mogelijkheden voor ontwikkelaars én gamers. Denk aan Minecraft-mods waarin complete AI-systemen draaien op de FPGA-chip. Of aan een in-game computer, gebouwd door de community, die écht functioneert dankzij de programmeerbare logica van de FPGA.

Voor ontwikkelaars opent dit de deur naar hardware-accurate retro-emulatie, zonder vertraging of afwijkingen. Een perfect nagemaakte SEGA Saturn, bijvoorbeeld, zou niet meer afhankelijk zijn van software-emulatie maar draaien zoals het origineel. Geen compromissen, maar pure nauwkeurigheid.

Daarnaast biedt de FPGA ook moderne voordelen. Denk aan dedicated anti-cheat, volledig los van de CPU. Of aan hardware-encryptie waarmee gamebestanden veilig blijven tegen manipulatie en zonder prestatieverlies. En als publishers dat willen, kunnen ze unieke beveiligingslagen of interactieve elementen inbouwen die draaien op deze chip.

Ruimte om te groeien

Ook op het gebied van geheugen en opslag laat SEGA niets aan het toeval over. De console zou standaard geleverd worden met 16GB DDR5 RAM en een aparte 24GB VRAM-module. Niet gedeeld dus, wat zorgt voor meer stabiliteit en betere prestaties in zware games.

De opslag is modulair via PCIe Gen 5 SSD’s, met ondersteuning voor de meer betaalbare Gen 4-optie. Gebruikers kunnen zelf kiezen: snel en groot, of compact en voordelig. Capaciteiten van 128GB tot 256GB zouden al voldoende zijn voor fysieke games op SSD-cartridges en deze modules kunnen goedkoop geproduceerd worden, ideaal voor uitgevers en verzamelaars.

Netwerkverbinding? Geen zorgen: 2.5 Gbit Ethernet en WiFi 7 maken dat deze console klaar is voor de komende tien jaar.

Waarom dit telt

In een tijd waarin abonnementen de norm worden en winkels verdwijnen, is eigendom geen vanzelfsprekendheid meer. SEGA zou hier een krachtig alternatief kunnen bieden:

• Gamers krijgen hun vrijheid terug
• Ontwikkelaars verdienen ook aan tweedehandsverkopen
• Uitgevers bouwen aan duurzame waarde, niet aan schaarste

Zo’n systeem zou niet zomaar een concurrent zijn. Het zou de industrie wakker schudden.

SEGA, de onverwachte revolutionair?

Als SEGA dit echt zou doen en een krachtige console met open standaarden, blockchain-eigendom en hardware die je zelf vormgeeft, dan verandert alles. Niet alleen zouden Sony, Microsoft en Nintendo zich moeten herbezinnen. Wij, als gamers, zouden eindelijk weer iets hebben om écht enthousiast over te zijn.

Geen nostalgie om nostalgie. Maar een visie die het beste van vroeger combineert met de vrijheid van morgen.

En dát is pas echt tijdloos.

Het bericht Stel je voor… SEGA keert terug met een console die alles verandert verscheen eerst op TijdloosGamen.

De overvloed aan games begint problematisch te worden

De druk wordt nog verder opgevoerd door de constante stroom van e-mails van indiegame-ontwikkelaars die smeken om aandacht voor hun creaties. Ik koester een diepe liefde voor indiegames! Maar zelfs ik voel me overweldigd door de eindeloze parade van titels die mijn inbox overspoelen. Het doet me denken aan de donkere dagen van de videogame-crash in de jaren ’80. Ook toen werd de markt overspoeld met een vloedgolf van games die niet door een kwaliteitsfilter waren gegaan.

Deze overvloed brengt een existentiële vraag met zich mee: waar leidt dit alles naartoe? Dreigen we te verdrinken in een zee van middelmatigheid? Is het zelfs nog mogelijk om de schatten te vinden temidden van deze overdaad aan keuzes? Met elke nieuwe release lijkt onze backlog alleen maar te groeien, als een monster dat nooit wordt verzadigd.

Het is tijd voor een collectieve reality check. We moeten de controle terugnemen over onze gamecollecties en ons bewust worden van de overvloed aan games die we hebben vergaard. Laten we eerlijk zijn tegenover onszelf: hoeveel van die gratis games hebben we daadwerkelijk gespeeld? Hoeveel titels liggen er op onze stapels, alleen gekocht omdat ze afgeprijsd waren?

Het is tijd om selectief te worden, om kwaliteit boven kwantiteit te stellen. Laten we ons niet verliezen in een blind streven naar meer, meer, meer. Laten we prioriteit geven aan de ervaringen die ons echt raken, die ons hart sneller doen kloppen en onze geest verrijken.

Minder kopen, meer gamen samen

Dus hier is mijn oproep aan alle gamers: laten we minder, minder, minder games willen en meer samen gamen! Laten we ons concentreren op de pareltjes die echt de moeite waard zijn en die ons met vreugde vervullen. Laat die backlog niet langer een bron van stress zijn, maar een bron van vreugde en plezier.

Het is tijd om onze passie voor gaming te herdefiniëren, om bewust te kiezen en vol overgave te genieten van de prachtige games die ons ter beschikking staan. Laten we samen streven naar een gamingcultuur die gedreven wordt door passie, niet door verzamelwoede.

Het bericht Gamers, Kies Bewust: Minder is Meer! verscheen eerst op TijdloosGamen.